کشف نقاط ناپایدار در شبکه های ژئودزی پایش تغییر شکل به روش آنالیز زیر شبکه
چکیده
در سازههای مهندسی و مطالعه تغییر شکل زمین، کنترل جابجاییها از اهمیت خاصی برخوردار میباشد. بدین منظور لازم است در منطقه مورد بررسی شبکههای میکروژئودزی ایجاد گردند. یکی از مسائل مهم در شبکههای میکروژئودزی کشف نقاط ناپایدار شبکه میباشد. از جمله روشهای کلاسیک آشکارسازی نقاط ناپایدار میتوان به روش تست ثبات کلی و روش مینیمم سازی نرم اول اشاره نمود. در تحقیقات انجام یافته در این خصوص ، نتایج بدست آمده نشان میدهد زمانی که بردار جابجایی نقاط کوچک باشد، تعداد کشف صحیح نقاط جابجا شده با استفاده از روشهای معمول آنالیز تغییر شکل کمتر از تعداد نقاطی است که واقعاً جابجا شدهاند. دلیل آن میتواند خاصیت پخش کنندگی روش تخمین کمترین مربعات باشد. حال با توجه نتایج تحقیقات اخیر در زمینه کشف نقاط ناپایدار شبکه، ایدهای که به منظور مقابله با این محدودیت مطرح میشود استفاده از آنالیز زیرشبکه میباشد در این حالت شبکه کنترل جابجایی به چند زیرشبکه که شامل یک نقطه موضوع و سایر نقاط مرجع باشد تقسیم میشود در واقع به تعداد نقاط ناپایدار زیر شبکه تشکیل خواهد شد. در این روش در شبکه کلی در ابتدا با استفاده از روشهای کلاسیک آشکارسازی، نقاط پایدار و ناپایدار شناسایی میشوند. سپس با تقسیم شبکه کلی به زیرشبکه، هر زیرشبکه بطور جداگانه سرشکن شده و نقاط ناپایدار آن کشف خواهد شد. بنابراین ارتباط بین نقاط ناپایدار از یکدیگر قطع شده و اثر پخش کنندگی کمترین مربعات کاهش مییابد. در این مقاله این روش در یک شبکه شبیهسازی شده و یک شبکه واقعی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج حاصل نشان میدهد که استفاده از روش آنالیز زیرشبکه در مقایسه با روش تست ثبات کلی شبکه باعث بهبود نتایج در کشف صحیح نقاط ناپایدار خواهد شد. این بهبود در همه حالتهای شبیه سازی شده به طور متوسط حدود 35 درصد است. در مقابل بهبود نتایج روش زیرشبکه نسبت به روش مینیمم سازی نرم اول در حد یک درصد است که نمیتوان آن را قابل قبول دانست. در ادامه الگوریتمهای کشف نقاط ناپایدار در روشهای رایج و روش آنالیز زیرشبکه بر روی مشاهدات یک شبکه واقعی پیادهسازی شد که نتایج حاصل، در تطابق با نتایج شبکه شبیهسازی شده میباشد.