اثر شفافیت الکترولیت بر پس پراکندگی نور از لایه پس پراکننده نوری در سلول های خورشیدی رنگدانه ای
چکیده
در سلول های خورشیدی رنگدانهای، به طور متداول، لایه ای متشکل از ذرات 300 نانومتری به عنوان لایه بازتاب کننده و پس پراکننده نور به کار گرفته می شود تا میزان جمع آوری نور در این نوع سلول افزایش یابد. در این مطالعه، از دو نوع الکترولیت مبتنی بر ید و کبالت که شفافیت های مختلفی دارند استفاده شد تا اثر شفافیت الکترولیت بر میزان نور پسپراکنده شده از لایه پسپراکننده و اثر آن بر عمل کرد سلولِ خورشیدی رنگدانهای بررسی شود. بهدلیل جذب نور در الکترولیت، مقدار جریانِ الکتریکی تلف شده برای الکترولیت مبتنی بر کبالت و ید به ترتیب برابر با ma/cm2 9/2 و ma/cm2 2/4 است. بنابراین از نظر ویژگیهای نوری، استفاده از الکترولیت مبتنی بر کبالت به دلیلِ جریانِ تلف شده کم تر توصیه میشود. از طرفی در بازه 500-600 نانومتر در حالیکه الکترولیت کبالتی عبور 100% دارد، مقدارِ اندکی جذب برای الکترولیت یدی مشاهده میشود. برخلاف سلول خورشیدی حاوی الکترولیت ید، بازده کوانتومی خارجی سلول حاوی الکترولیت کبالت برای طولموجهای کمتر از 350 نانومتر، با استفاده از لایه پسپراکننده افزایش می یابد که ناشی از عبوری است که الکترولیت کبالتی در این ناحیه دارد. محاسبات نوری نشان می دهد که در بازه 400-500 نانومتر که رنگدانه جذب قابلملاحظهای دارد، حدود 40% و 30% نور به ترتیب در الکترولیت یدی و کبالتی جذب و تلف میشود.