اثربخشی آموزش به روش خودآموزی کلامی بر بهبود پردازش هیجانی و مهارت اجتماعی دانش آموزان مبتلا به اختلال یادگیری خاص
چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی آموزش خود آموزی کلامی بر بهبود پردازش هیجانی و مهارت اجتماعی دانش آموزان مبتلا به اختلال یادگیری خاص بود. این پژوهش آزمایشی و از نوع پیش آزمون وپس آزمون با گروه کنترل است. جامعه ی آماری، متشکل از کلی‍ّه ی دانش آموزان سال دوم و سوم مقطع راهنمایی بودند که با تشخیص اختلال یادگیری خاص در سال تحصیلی 93-92، در ﻣﺮﮐﺰ آﻣﻮزﺷﯽ و ﺗﻮاﻧﺒﺨﺸﯽ ﻣﺸﮑل های ویژه ی یادگیری شهر اردبیل مشغول دریافت مداخله های لازم بودند. نمونهی پژوهش شامل 40 دانش آموز مبتلا به اختلال یادگیری خاص شهر اردبیل بودند که به صورت تصادفی ساده از این مرکزها انتخاب و به صورت کامل تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (20 نفر برای هر گروه) گمارده شدند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس پردازش هیجانی باکر و همکاران و پرسشنامه ی مهارت اجتماعی ماتسون استفاده شد. در فرآیند اجرا، گروه آزمایش به مدت 8 جلسه یک و نیم ساعته تحت آموزش خود آموزی کلامی قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکردند. نتایج تحلیل کوواریانس(mancova) نشان داد که برنامه ی آموزشی خودآموزی کلامی بر پردازش هیجانی و مهارت اجتماعی تأثیر دارد؛ به این صورت که منجر به بهبود پردازش هیجانی(افزایش هیجان مثبت و کاهش هیجان منفی) و افزایش مهارت های اجتماعی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری خاص می شود (001/0>p). این نتایج اشاره های مهمی در زمینه ی آسیب شناسی و درمان این اختلال دارد، به طوری که این برنامه ی آموزشی می تواند به عنوان یک روش مداخلهای در مدارس و مراکز درمانی، قابل استفاده باشد.