اندیشه ارمانگرای غزالی
چکیده
بحث نظامهای فکری سیاسی-اسلامی یا ظهور و سقوط این نظامها موضوع مباحث متنوع بوده و اغلب با نگاهی شرقشناسانه به آنها پرداخته شده است.در حالی که به نظر می رسد نگاهی درونی و اصالت بخش به فرهنگ اسلامی و سنت می تواند تبیین تازه ای از این مباحث ارائه دهد.از این زاویه فهم و نقد اندیشه سیاسی سنتی ایرانی-اسلامی یکی از اساسی ترین تلاشهای فکری کنونی باید باشد.این مقاله با چنین رویکردی سعی دارد در مقابل دیدگاه واقعگرایانه بر بعد آرمانگرایانه اندیشه غزالی تأکید کند و برخلاف نوشته هایی که غزالی را سیاستنامه نویس می دانند،معتقد است حتی در سیاسی ترین آثار نیز،غزالی شریعت نامه نویسی است که اصلاح جامعه را از خلال اندرزها و توصیه های اخلاقی پی می گیرد.البته از نقش سلطان بعنوان محوری ترین مقوله گفتمان سیاسی سنتی نیز غافل نیست،به طوری که اصلا را شرط اصلاح دنیا و آخرت مردم می داند.