ارتباط میان سبک های مدیریت تعارض و عملکرد سازمانی رؤسای فدراسیون-های ورزشی ایران
چکیده
هدف پژوهش حاضر، ارتباط بین سبکهای مدیریت تعارض و عملکرد سازمانی رؤسای فدراسیونهای ورزشی ایران بود. روش پژوهش از نوع مطالعات همبستگی بود که بهشکل میدانی انجام شد. جامعه شامل تمام رؤسای فدراسیونهای ورزشی کشور (رؤسا و نایبرئیسان) بود که با توجه به تعداد 52 فدراسیون، کل جامعه (150 نفر) بهمنزله نمونه انتخاب شدند و تحت بررسی قرار گرفتند. جمعآوری دادهها با استفاده از پرسشنامههای استاندارد ارزیابی عملکرد هرسی و گلداسمیت (1985) و سبکهای مدیریت تعارض پوتنام و ویلسون (1991) انجام گرفت و روایی و پایایی آن به تأیید رسید. یافتههای تحقیق نشان داد رؤسا و نایبرئیسان فدراسیونهای ورزشی کشور به ترتیب سبک تشریک مساعی، مصالحه، احتراز و تسلط را ترجیح میدهند و درباره عملکرد سازمانی نیز عامل توانایی، وضوح نقش، اعتبار، محیط، ارزیابی، حمایت سازمانی و انگیزش به ترتیب اهمیت قرار گرفتند. بین سبک تشریک مساعی و عملکرد رابطه مثبت و معنادار، بین سبک تسلط و مدار با عملکرد رابطه منفی و معنادار و بین احتراز و مصالحه با عملکرد سازمانی رابطهای در سطح 05/0>p یافت نشد. با عنایت به یافتههای مطالعه حاضر، رؤسای فدراسیونهای ورزشی کشور برای مقابله با تعارضهای سازمانی از سبکهای مطلوبی بهره می برند.