مقاله

ارزیابی مقایسه ای بخش های آموزشی-درمانی و صرفاً درمانی روانپزشکی از نظر نوع تشخیص و فرایند درمانی در بیماران اسکیزوفرنیک در بیمارستان روانپزشکی رازی

فربد فدایی، farbod fadai psychiatrist, head of department of psychiatry, university of social welfare and rehabilitation sciences, tehran, iranروانپزشک، مدیر گروه روانپزشکی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی مینا رئیسی، mina rayisi general practitioner, islamic azad university, tehran medical branch, tehran, iranپزشک عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد پزشکی تهران سیده مریم وحدت شریعت پناهی، seyedeh maryam vahdat shariatpanahi psychiatrist, islamic azad university, tehran medical branch, tehran, iranروانپزشک، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد پزشکی تهران بیژن مقیمی دهکردی، bijan moghimi-dehkordi researcher, epidemiologist, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iranپژوهشگر، اپیدمیولوژیست، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی ندا فرزانه، neda farzaneh psychiatrist, qazvin university of medical sciences, qazvin, iranروانپزشک، دانشگاه علوم پزشکی شهید بابایی قزوین سیدمحسن ضمیر، seyed mohsen zamir psychiatrist, qazvin university of medical sciences, qazvin, iranروانپزشک، دانشگاه علوم پزشکی شهید بابایی قزوین

چکیده

سابقه و هدف: اسکیزوفرنی، به عنوان یکی از مهم ترین بیماری های روانپزشکی، اکثر تخت های بخش های روانپزشکی را اشغال کرده است. در این مطالعه، فرآیند درمانی بیماران بستری در بخش های آموزشی-درمانی و بخش های صرفاً درمانی از نظر فرآیندهای تشخیصی و درمانی بررسی شد. روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، از بیماران اسکیزوفرنی بستری در بیمارستان روان پزشکی رازی تهران بین سال های 91-1390، تعداد 300 پرونده به تصادف از بخش های آموزشی-درمانی (150 پرونده) و بخش های صرفاً درمانی (150 پرونده) انتخاب و از نظر تشخیص بیماری، نوع درمان، طول مدت بستری، میزان استفاده از شوک درمانی، سوابق بستری های قبلی و میزان کارایی بیماران بررسی مقایسه شدند. یافته ها: بیش ترین استفاده از داروهای ضدروانپریشی نسل اول در بخش درمانی (7/56%) و بیش ترین استفاده از داروهای ضدروانپریشی نسل دوم در بخش آموزشی-درمانی (7/54%) مشاهده شد (05/0>p). همچنین استفاده از روان درمانی به طور قابل توجهی در بخش آموزشی- درمانی بالاتر بود (34% در مقابل 3/13%). استفاده از الکتروشوک درمانی در بخش درمانی بیش از 3 برابر بخش آموزشی-درمانی بود (05/0>p). میانگین ± انحراف معیار طول مدت بستری در بخش آموزشی 35± 39 روز و در بخش درمانی 39± 58 روز بود (05/0>p). نتیجه گیری: بخش های آموزشی درمانی نسبت به بخش های درمانی به لحاظ برتری نوع داروی ضدروانپریشی نسل دوم، استفاده از درمان های روانی-اجتماعی، میزان استفاده از الکتروشوک درمانی و نیز طول مدت بستری بیماران مطابقت بیشتری با تحقیقات انجام شده در دنیا دارند.

اسناد مشابه