عوامل مؤثر بر نگرش شالیکاران نسبت به کشت پایدار برنج در استان مازندران
چکیده
هدف از مطالعهی حاضر شناسایی عوامل مؤثر بر نگرش شالیکاران نسبت به کشت پایدار برنج در استان مازندران میباشد. این تحقیق بر اساس هدف از نوع کاربردی بوده و به روش توصیفی- همبستگی انجام شده است. تعداد نمونه در این پژوهش، 270 نفر از شالیکاران شهرستانهای آمل، بابل و ساری میباشند که به روش نمونه گیری طبقه ای با انتساب متناسب انتخاب شدهاند. دادههای این پژوهش با استفاده از ابزار پرسشنامه جمعآوری گردید. یافتههای این مطالعه نشان داد که بین متغیرهای سطح تحصیلات، دسترسی به عوامل آموزشی- ترویجی و کانال های ارتباطی، تعداد نیروی کار خانوادگی، دسترسی به نهادهها، میزان وام دریافتی و ارزش گذاشتن به نظرات گروه مرجع با متغیر نگرش نسبت به کشت پایدار برنج ارتباط مثبت و معنیدار وجود دارد. همچنین بین متغیرهای سن، درآمد غیرکشاورزی، ویژگیهای مدیریتی و تجربه کشت برنج با متغیر نگرش نسبت به کشت پایدار برنج رابطه منفی و معنیداری وجود دارد. نتایج حاصل از تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که متغیرهای دسترسی به عوامل آموزشی- ترویجی و عوامل ارتباطی، تجربه کشت برنج، تعداد نیروی کار خانوادگی، سطح تحصیلات و ارزش گذاشتن به نظرات گروه مرجع، حدود 4۶ درصد از تغییرات متغیر وابسته نگرش نسبت به کشاورزی پایدار را تبیین مینمایند.