مقایسه اثرات سطوح مختلف ورمی هوموس و آنتی بیوتیک ویرجینیامایسین بر عملکرد و ویژگی های ریخت شناسی روده باریک بلدرچین ژاپنی
چکیده
این آزمایش بهمنظور مقایسه اثرات سطوح مختلف ورمی هوموس و آنتیبیوتیک ویرجینیامایسین بر عملکرد و خصوصیات ریختشناسی روده باریک بلدرچین ژاپنی انجام شد. برای این منظور 280 قطعه بلدرچین 4 روزه در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 7 تیمار و 4 تکرار و 10 جوجه در هر تکرار استفاده شد. جوجههای گروه یک که شاهد در نظر گرفته شدند، با جیره غذایی پایه (فاقد هر گونه افزودنی محرک رشد) تغذیه شدند. برای تیمارهای دو تا شش سطوح 2/0، 4/0، 6/0، 8/0 و 1 درصد ورمی هوموس در نظر گرفته شد و جوجههای تیمار هفت با جیره حاوی 15/0 درصد آنتیبیوتیک ویرجینیامایسین تغذیه شدند. در دوره پرورش کمترین ضریب تبدیل غذایی متعلق به تیمار 6/0 درصد ورمی هوموس بود و بیشترین آن در تیمار ویرجینیامایسین مشاهده شد (05/0p<). مکملسازی جیره با ورمی هوموس و آنتیبیوتیک تأثیر معنیداری بر طول و طول نسبی قسمتهای مختلف روده نداشت. بیشترین ارتفاع پرز در دوازدهه، ژژونوم و ایلئوم بهترتیب در تیمارهای 6/0 درصد، 4/0 درصد و یک درصد ورمی هوموس مشاهده شد و کمترین ارتفاع پرز در دوازدهه و ایلئوم متعلق به پرندگان تغذیه شده با جیره حاوی آنتیبیوتیک مشاهده شد (05/0p<). عرض پرز در هیچ-کدام از قسمتهای روده باریک تحت تأثیر تیمارها قرار نگرفت. عمق کریپت در دوازدهه و ایلئوم تمامی گروههای آزمایشی نسبت به تیمار شاهد کاهش یافت (05/0p<). بیشترین نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت (شاخص پرز) در سه قسمت روده در گروه 6/0 درصد ورمی هوموس و کمترین آن در گروه شاهد مشاهده شد. اثر تیمارهای آزمایشی بر سطح پرز در دوازدهه و ایلئوم معنیدار نبود، اما بیشترین سطح پرز در ژژونوم در تیمار 8/0 درصد ورمی هوموس مشاهده شد. با توجه به تأثیر مطلوب سطح 6/0 درصد ورمی هوموس بر شاخص پرز و عملکرد پرندگان، به نظر میرسد این سطح از ورمی هوموس جایگزین مناسبی برای آنتیبیوتیکهای محرک رشد باشد، که علاوه بر بهبود پرزهای روده و عملکرد پرندگان، سلامت انسان و محیط زیست را نیز فراهم میآورد.