مقاله

بررسی نتایج درمان شکستگی های باز ساق با اکسترنال فیکساتور و عوامل مرتبط با آن

چکیده

سابقه و هدف: با توجه به موارد زیاد مراجعه افراد با شکستگی های باز ساق و عوارض شناخته شده درمان های متعارف و وجود بعضی گزارشات مبنی بر موفقیت درمان با اکسترنال فیکساتور و عدم گزارش تجربه آن در کشور، به منظور تعیین نتایج درمان شکستگی های باز ساق و عوامل مرتبط با آن در روش اکسترنال فیکساتور، این تحقیق بر روی مراجعه کنندگان به بیمارستان امام حسین (ع) در سال های 82 الی 85 انجام شد. مواد و روش ها: تحقیق با طراحی experimental بر روی کلیه افرادی که با شکستگی های باز ساق مراجعه نمودند و عمل آنان با اکسترنال فیکساتور مونولترال ao انجام گرفته و تمامی آنان راه اندازی زودرس و دینامیزاسیون با تناسب به نوع شکستگی و میزان خردشدگی داشتند، انجام گرفت. بیماران هر 4 تا 6 هفته پیگیری بالینی و رادیوگرافی می شدند و حداقل 8 ماه پیگیری و نتیجه درمان از نظر نیاز به عمل جراحی مجدد و کیفیت جا اندازی مشخص و مورد قضاوت قرار گرفته و نقش عوامل سن، جنس، گرید، تیپ شکستگی، عامل آسیب با بروز دو مشکل فوق مورد قضاوت آماری با آزمون دقیق فیشر و مجذور کای قرار گرفتند. یافته ها: طی مدت مورد بررسی 58 نفر بیمار واجد شرایط بوده که تعداد 8 نفر به علل مختلف از مطالعه حذف شدند و از 50 مورد بررسی 10% نیاز به عمل جراحی ثانوی داشتند. جا اندازی دقیق در 64% بیماران به دست آمد. شکستگی هایی که با خردشدگی یا گرید iii گاستیلو یا جا اندازی بالاتر از mm 2 جا به جایی داشتند احتمال عمل جراحی ثانوی بیش تر بود (02/0p<). متوسط زمان جوش خوردن در موارد با جا اندازی دقیق 19 هفته و در آن هایی که جا اندازی بیش تر از mm 2 جا به جایی داشت 28 هفته بود. متوسط زمان جوش خوردگی در کل بیماران 22 هفته بود. نتیجه گیری: به نظر می رسد که نتایج درمان شکستگی های باز ساق با روش اکسترنال فیکساتور موفقیت آمیز است و لذا انجام تحقیق بالینی با گروه کنترل را توصیه می کنیم.

اسناد مشابه