بررسی کفایت اقدامات اورژانس پیش بیمارستانی در بیماران ترومایی ارجاعی به اورژانس بیمارستان سینا از شهریور ۱۳۸۲ تا شهریور ۱۳۸۳

دکتر هادی احمدی آملی، ahmadi amoli h assistant prof., dept. of surgery, tehran university of medical sciences. استادیار ، گروه جراحی ، دانشگاه علوم پزشکی تهران دکتر حسن توکلی، tavakkoli h associate prof., dept. of surgery, tehran university of medical sciences. دانشیار ، گروه جراحی ، دانشگاه علوم پزشکی تهران دکتر پاتریشیا خشایار، khashayar p : gp., research master, research & development center, sina hospital, tehran university of medical sciencesپزشک عمومی ، محقق مرکز توسعه پژوهش بیمارستان سینا ، دانشگاه علوم پزشکی تهران دکتر فرزاد پناهی، panahi f assistant prof., dept. of surgery, baqiyatallah university of medical science. استادیار ، گروه جراحی ، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله دکتر مصطفی علوی مقدم، alavi moghaddam m assistant prof., dept. of emergency medicine, shaheed beheshti medical university: استادیار ، گروه طب اورژانس ، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دکتر محسن احمدی آملی، ahmadi amoli m gp., research master, research & development center, sina hospital, tehran university of medical sciencesپزشک عمومی ، محقق مرکز توسعه پژوهش بیمارستان سینا ، دانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده

سابقه و هدف: با توجه به آن که عملکرد اورژانس پیش بیمارستانی در ایران تاکنون مورد ارزیابی دقیق قرار نگرفته است، در این مطالعه به بررسی کفایت اقدامات اورژانس پیش بیمارستانی انجام شده توسط اورژانس تهران در بیماران ترومایی ارجاعی به اورژانس بیمارستان سینا پرداخته شده است. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی به مدت یک سال از شهریور 1382 لغایت شهریور 1383 در اورژانس بیمارستان سینا بر روی بیماران ترومایی ارجاعی به آن مرکز توسط اورژانس تهران صورت گرفته است. در این بررسی اقدامات پیش بیمارستانی انجام شده توسط پرسنل اورژانس تهران بر اساس وضعیت و نیازهای بیماران ارزیابی شد. پزشکان مقیم اورژانس بیمارستان سینا مسؤول جمع آوری اطلاعات و تکمیل پرسشنامه ها بر اساس مشاهدات بالینی خود و فرم تکمیل شده توسط پرسنل اورژانس بودند. یافته ها: در این مطالعه 994 بیمار مورد بررسی قرار گرفتند. پانسمان زخم و هموستاز در 80% موارد درست انجام شده بود. آتل نیز در 50% موارد نیاز به کار گرفته شده بود و این در حالی می باشد که اقداماتی چون کولار و spinal bed در80% موارد مورد نیاز صورت نگرفته بود. هم چنین هرچند پرسنل در 2/91% بیماران اقدام به گرفتن رگ (iv-line ) کرده بودند، ولی در بیش از 80% موارد سرمی به بیمار تزریق نشده بود. نتیجه گیری: پیشنهاد می شود با تدوین پروتکل های استاندارد مبتنی بر شواهد علمی و ارائه آموزش به تکنسین ها جهت انجام اقدامات پیش بیمارستانی با هدف ارتقاء کیفیت خدمات اورژانس پیش بیمارستانی اقدام فوری صورت گیرد. البته با توجه به تغییرات اساسی که اخیراً در کیفیت و کمیت خدمات اورژانس کشور ایجاد شده است، لازم است مطالعه جدیدی جهت ارزیابی وضع موجود و مقایسه آن با مطالعه حاضر جهت ارزیابی کمی و کیفی تغییرات به عمل آمده انجام گردد