بررسی بافتی اثر دود حاصل از سوزاندن برگ های گیاه گل ماهور (verbascum speciocum) در ترمیم زخم موش صحرایی نر
چکیده
هدف از این تحقیق مطالعۀ تأثیر دود حاصل از سوزاندن برگهای یکسالۀ گیاه v.speciocum موجود در منطقۀ یزن بویینزهرا در ترمیم زخم پوست آسیبدیدۀ موش صحرایی نر نژاد ویستار بود. در این بررسی تجربی پایهای، در شرایط درونتنی، 36 سر موش صحرایی نر بالغ به طور تصادفی در سه گروه کنترل، شم و گروه تجربی تحت تیمار قرار گرفتند. روز جراحی روز صفر محسوب شد و تیمار 10 روز ادامه یافت. در روز 14، موشها با کلروفرم کشته شدند و نمونهبرداری از محل بستر زخم جهت مطالعات هیستولوژیکی با رنگآمیزی اختصاصی تریکرومماسون و وانگیسون برای کلاژن و نیز جهت سنجش میزان جذب نوری اسید آمینه هیدروکسی پرولین تحت بررسی قرارگرفت. بررسی گروههای تجربی نشان داد که ضخامت اپیدرم، قطر فولیکولهای مو، تعداد و قطر عروق خونی در رنگآمیزی وانگیسون و تریکرومماسون افزایش معناداری در مقایسه با گروههای شم وکنترل نداشت، اما تعداد فولیکولهای مو در گروه تجربی تیمار با دود کاهش یافت. قطر کلاژن در گروه تیمار افزایش یافته بود، ولی این افزایش معنادار نبود. بهعلاوه میزان جذب نوری اسید آمینه هیدروکسی پرولین گروههای تجربی نسبت به گروه شم وکنترل در سطح p<0.001معنادار بود. نتایج نشان داد که استفاده از دود برگهای یکسالۀ گیاه گل ماهور، بهطورکلی باعث افزایش سرعت ترمیم زخم و بستهشدن آن نشد و احتمالاً در مرحلۀ تکثیر از مراحل ترمیم زخم اثر اندکی از خود نشان داد که به بررسی بیشتری احتیاج دارد.