بررسی آهنگ دوز گامای محیطی و برآورد خطر مازاد ابتلا به سرطان ناشی از دریافت پرتو گاما در ساکنان شهر سبزوار در سال ۱۳۹۳

اکبر اسلامی، akbar eslami environmental and occupational hazards control research center, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iran.مرکز تحقیقات کنترل عوامل زیان آور محیط و کار، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. محمد حسین ساقی، mohammad hossien saghi department of environmental health engineering, school of public health, sabzevar university of medical sciences, sabzevar, iran.سبزوار، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران. ایوب رستگار، ayob rastegar department of environmental health engineering, school of public health, sabzevar university of medical sciences, sabzear, iran.عضو هیئت علمی دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران.

چکیده

زمینه و هدف: بشر همواره تحت تابش پرتوهای یونیزان و اثرات زیانبار ناشی از آن قرار دارد، بنابراین اندازه گیری تابش زمینه ای طبیعی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. روش بررسی: مطالعه حاضر یک مطالعه توصیفی- مقطعی است. در این مطالعه میزان پرتو گاما در 26 ایستگاه در فضای باز و بسته و در چهار ماه از مهر تا دی ماه سال 1393 در شهر سبزوار اندازه گیری شد. یافته ها: تفاوت آماری معناداری بین پرتوگیری داخل و خارج ساختمان ها وجود دارد (05/0p ). دوز معادل موثر سالانه برای ساکنین سبزوار 85/0 میلی سیورت (millisievert, msv) و میزان خطر ابتلا به سرطان 3-10 × 39/3 برآورد گردید. نتیجه گیری: دوز معادل موثر سالانه و میزان خطر ابتلا به سرطان ناشی از دریافت پرتو گاما در طول عمر زندگی ساکنین شهر سبزوار از میزان متوسط جهانی بیشتر است.