تزریق بی حسی موضعی، روش موثر کاهش درد و جلب رضایت بیماران بعد از عمل تعویض مفصل زانو: یک کارآزمایی بالینی تصادفی

مهدی مقتدایی، mehdi moghtadaei department of orthopedic surgery, rasoul akram hospital, tehran university of medical sciences, tehran, iran.گروه ارتوپدی بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص)، دانشگاه علوم پزشکی تهران حسین فراهینی، hossein farahini department of orthopedic surgery, rasoul akram hospital, tehran university of medical sciences, tehran, iran.گروه ارتوپدی بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص)، دانشگاه علوم پزشکی تهران حمید رضا فیض، hamid reza faiz department of anesthesiology and pain medicine, rasoul akram hospital, tehran university of medical sciences, tehran, iran.گروه بیهوشی بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص) دانشگاه علوم پزشکی تهران فرزام مکرمی، farzam mokarami department of orthopedic surgery, rasoul akram hospital, tehran university of medical sciences, tehran, iranگروه ارتوپدی بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص)، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران راضیه نبی، razieh nabi department of orthopedic surgery, rasoul akram hospital, tehran university of medical sciences, tehran, iran.گروه ارتوپدی بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص)، دانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده

زمینه و هدف : یکی از نگرانی های اصلی بیماران کاندید عمل تعویض مفصل زانو (total knee arthroplasty, tka) درد می باشد که طی 72 ساعت پس از عمل شدید و طاقت فرسا است ؛ ک نترل مناسب درد، در زود به راه افتادن بیمار، شروع فیزیوتراپی، کاهش اقامت بیمارستانی و مهم تر جلب رضایت بیمار نقش به سزایی دارد، در پژوهش های جدید، روش تزریق بی حسی در اطراف و داخل زانو با استفاده از ترکیب چندین داروی مختلف نتایج امیدوارکننده ای در کاهش درد و جلب رضایت بیماران به همراه داشته است. این مطالعه با هدف مقایسه اثربخشی روش بی حسی موضعی (i) با بلوک عصب فمورال (f) بر کاهش درد، رضایت مندی، مصرف مورفین و نتیجه بالینی پس از عمل tka انجام شده است. روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی دوسویه کور، تعداد 36 بیمار در دو گروه 18 نفری f (femoral nerve block) یا i (local infiltration analgesia) قرار گرفتند؛ شدت درد (visual analog scale, vas) ، نتیجه بالینی عمل (بر اساس دامنه حرکت)، مصرف مورفین و رضایت بیمار از کنترل درد مقایسه شد. یافته ها: مصرف مورفین گروه i در 24 ساعت اول پس از عمل کم تر از گروه f به دست آمد؛ هم چنین شدت درد (vas) در شش ساعت اول پس از عمل، کم تر از گروه f بود (05/0 p< )؛ هرچند میانگین vas در گروه f طی 12 ساعت پس از عمل پنج بود که به میزان یک واحد کم تر از گروه i بود (05/0 p< ). سایر متغیرها در بین دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. کنترل درد در هر دو روش رضایت بخش بود. نتیجه گیری: روش بی حسی موضعی اطراف زانو نسبت به روش بلوک عصب فمورال با درد کم تر در شش ساعت اول و مصرف مورفین کم تر طی 24 ساعت اول پس از عمل و افزایش رضایت مندی بیمار همراه بود و به طور کامل در کنترل جراح قرار داشت.