تحلیل زمان در روایت های شعری مهدی اخوان ثالث (با تکیه بر مجموعه اشعار از این اوستا
چکیده
روایتپردازی یکی از عناصر برجستۀ اشعار مهدی اخوان ثالث، شاعر نوپرداز معاصر است. این مقاله براساس نظریۀ زمان در روایت، به بررسی زمان در برجستهترین اشعار روایی اخوان میپردازد. منظور اصلی نظریۀ زمان در روایت بحث زمانبندی روایت است که بر اساس نظریۀ ژرار ژنت در سه محور نظم، سرعت روایت و بسامد شکل میگیرد. نتایج این تحقیق نشان میدهد درنگ (گسترش روایت)، گذشتهنگری، آیندهنگری و بسامد مکرر از مهمترین شگردهای زمانی است که شاعر به آن پرداخته است. گسترش روایت در اشعار اخوان با توصیفات بسیار عینی صورت گرفته است. این امر همسو با هدف شاعر از روایتپردازی است که قصد بالابردن روایت را تا سطح شعر داشته است. از سوی دیگر بهرهگیری از شگردهای مذکور با محتوای روایتها نیز همخوانی دارد. ارائۀ با درنگ در روایتهایی به چشم میخورد که محتوای آنها نشانگر تکرار تاریخ و جبر آن و نومیدی انسان از تغییر آن است. همچنین بسامد مکرر را در روایت هایی با محتوای سوررئالیستی میتوان مشاهده کرد. گاهی نیز شاعر با استفاده از بسامد مکرر نمادپردازی کرده است. بنابراین کارکرد شگردهای زمانی روایت در شعر اخوان متنوع و همسو با ساختار و محتوای آنهاست.