بررسی رابطه تنگی فک بالا با میزان شنوایی انتقالی
چکیده
سابقه وهدف: با توجه به شیوع و اهمیت ناشنوایی انتقالی و اهمیت علت آن و وجود گزارشات متناقص در رابطه با نقش تنگی فک بالا بر میزان شنوایی و به منظور بررسی رابطه تنگی فک بالا با شنوایی انتقالی این تحقیق بر روی مراجعین به بیمارستان خاتم الانبیاء تهران در سال 1384 انجام گرفت. مواد و روش ها: این تحقیق به روش case-control انجام گرفت. در این تحقیق 120 بیمار 7 تا 40 ساله بررسی گردیدند. 60 بیماردارای شنوایی نرمال (آستانه شنوایی زیر15 دسی بل ) به عنوان گروه شاهد و60 بیمار دارای کاهش شنوایی ( آستانه شنوایی بالاتراز 15 دسی بل) که با دستگاه ادیومتر دیجیتال بررسی شدند به عنوان گروه مورد، در نظر گرفته شدند تنگی فک بالا از طریق معاینه کلینیکی و با توجه به وجود کام گنبدی و کراس بایت خلفی اسکلتال مورد بررسی قرار گرفته و وجود تنگی بالا در2 گروه شاهد و مورد با کمک آزمون آماری chi-square مقایسه و odd’s ratio محاسبه گردید . یافته ها : سن وجنس افراد مورد مطالعه در دو گروه مورد و شاهد مشابه بودند. درگروه شاهد 7 نفر(7/11 %) و درگروه مورد 19 نفر (7/31 %) در مواجهه با تنگی فک بالا بودند (05/0p <). افراد دارای کاهش شنوایی 5/3 برابر بیشتر درمعرض مواجهه با تنگی فک بالا قرار داشتند (5/3or = ) . نتیجه گیری: بین تنگی فک بالا با کاهش شنوایی انتقالی ارتباط وجود دارد. لذا درمان تنگی فک بالا در پیشگیری از مشکلات شنوایی توصیه می گردد.