مقاله

بررسی فراوانی عوارض و مرگ و میر نوزادان دچار سندرم دیسترس تنفسی تحت درمان با سورفاکتانت و تهویه مصنوعی در مرکز مهدیه بین سالهای ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۳

چکیده

سابقه و هدف: .هر چند تا به امروز سورفاکتانت سبب کاهش مرگ و میر و عوارضی مانند پنوموتوراکس در طی مطالعات متعدد شده، ولیکن شیوع دیسپلازی برونکوپولموناری را کم نکرده است. این مطالعه با هدف تعیین میزان مرگ و میر و عوارض در نوزادان دچار سندرم دیسترس تنفسی تحت درمان با سورفاکتانت و تهویه مصنوعی در مرکز مهدیه در بین سالهای 1381 تا 1383 انجام شده است. مواد و روش ها: این مطالعه بر روی 124 نوزاد مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی تحت درمان با سورفاکتانت و تهویه مصنوعی در مرکز مهدیه صورت پذیرفت. این نوزادان بر مبنای دریافت اکسیژن با غلظت بیش از 60 درصد از طریق هود یا ph کمتر از 25/7 در نمونه گازهای شریانی، با استفاده از ونتیلاتور مدل infant star 500 تحت تهویه مصنوعی قرار گرفته و به علت فشار متوسط راه هوایی مساوی یا بیشتر از 7 با دریافت f102 مساوی یا بیشتر از 40% از طریق دستگاه، سوروانتا با دوز 4 سی سی به ازای هر کیلوگرم وزن بدن حداکثر تا 2 دوز دریافت نمودند. یافته ها: از 124 نوزاد مورد بررسی64% پسر (36% دختر)، و 75% پره ترم (25% ترم) بودند . 74% تحت سزارین و 26% با زایمان طبیعی متولد شده بودند. میزان مرگ و میر در 28 روز اول زندگی 27% (34 نفر)، شیوع پنوموتوراکس23% (29 نفر) و میزان دیسپلازی برونکوپولموناری 13% (16 نفر) بود. نتیجه گیری: در این مطالعه میزان مرگ و میر نسبت به مطالعات مشابه اخیر تفاوت چندانی نداشته، میزان دیسپلازی برونکوپولموناری کمتر و میزان پنوموتوراکس بیشتر بود. بالاتربودن میزان پنوموتوراکس در مطالعه ما ممکن است به دلیل دریافت با تأخیر و یا تعداد دوز کمتر سورفاکتانت در این مطالعه یا کیفیت پایین تر مراقبت های پزشکی- پرستاری باشد و مؤید این نکته است که درمان با سورفاکتانت در نوزادان مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی تحت درمان با تهویه مصنوعی باید هر چه سریعتر و با دوز مناسب شروع شده و بعد از تزریق سورفاکتانت مراقبت های شدید پزشکی- پرستاری در nicu لازم است.

اسناد مشابه