بررسی ارتباط بین سبک های دلبستگی و میزان بی ثباتی ازدواج در زنان و مردان متأهل
چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط بین سبکهای دلبستگی و میزان بیثباتی ازدواج در زنان و مردان متأهل انجام شد. روش این پژوهش از نوع پیمایشی و جامعه آماری عبارت بود از کلیۀ کارمندان متأهل دانشگاه شهید بهشتی تهران، که از بین آنها 150 نفر (87 نفر مرد و 63 نفر زن) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع آوری دادهها شامل پرسشنامه سبکهای دلبستگی بزرگسالان هازن وشیور (1987) و شاخص بی ثباتی ازدواج ادواردز و همکاران (1987) بود. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس یک راهه و آزمون پس تجربی شفه، تحلیل شد. نتایج تحلیل واریانس یک راهه نشان داد که بین افراد دارای سبکهای دلبستگی سه گانه از نظر میزان بی ثباتی ازدواج، تفاوت معناداری وجود دارد. نتایج آزمون شفه نشان داد میانگین بیثباتی ازدواج در سبک دلبستگی اضطرابی دوسویه به طور معناداری بیشتر از سبک دلبستگی ایمن بود (05/0p<). در این پژوهش تفاوت معناداری بین میانگین بی ثباتی ازدواج در دو سبک دلبستگی اجتنابی و اضطرابی دوسویه و دو سبک دلبستگی ایمن و اجتنابی مشاهده نشد. با توجه به نتایج بهدست آمده نمیتوان ادعا کرد که افراد دارای سبک دلبستگی ایمن نسبت به سبک اجتنابی، ثبات بیشتری را در ازدواج تجربه میکنند. نتایج این پژوهش میتواند در پیش بینی و حل مسائل ازدواج کمک کند.