تصویرهای کنایی در معارف بهاءولد
چکیده
کنایه یکی از اسلوبهای بیان پوشیده، و از عناصر اصلی تصویرگری در کتاب معارف بهاءولد است. وی در این اثر عرفانی، با بهرهگیری از عناصر بیانی و بدیعی، به ویژه کنایه، سبک نثر خویش را از نثری عادی و علمی به نثری شاعرانه نزدیک کرده و بر زیبایی نوشته خود افزوده است. عدم توجّه پژوهش گران زبان و ادب فارسی به نثر عرفانی معارف و تصویرگریهای آن، همواره سبب شده است که این اثر زیبا دستخوش فراموشی شود. در این پژوهش، کنایه و کارکردهای آن به عنوان یکی از صور خیال در معارف بهاءولد، بررسی و تحلیل شده است. از این رو، تصاویر کنایی را در معارف بهاءولد از حیث مکنیٌّعنه، بر اساس دیدگاه های بلاغت سنّتی مورد بررسی قرار داد ه ایم و سپس به مسأله کنایه به عنوان یکی از تصاویر بیانی در معارف بهاءولد پرداخته شده است. نتیجه این پژوهش مشخص می کند که استفاده بهاءولد از تصاویر کنایی در اثرش، از شیوههای هنری گفتار اوست، که سبب برجستگی کلام وی می شود و در نهایت نزدیکی آن به نثر شاعرانه را در پی دارد.