اثر ترینگزاپک اتیل بر کیفیت و ویژگی های فیزیولوژیک چمن لولیوم دائمی (lolium perenne l.) در شرایط شوری
چکیده
چمن از مهم ترین گیاهان پوششی و از عناصر اصلی و جزء لاینفک طراحی فضای سبز به شمار می آید. تنظیم کننده های رشد گیاهی مثل بازدارنده های رشد به طور گسترده ای در مدیریت چمن برای کاهش رشد رویشی و در نتیجه کاهش نیاز آبی استفاده می شوند. این آزمایش برای بررسی کاربرد ترینگزاپک اتیل در شرایط تنش شوری بر میزان رشد، کیفیت ظاهری و ویژگی های فیزیولوژیک چمن لولیوم چندساله انجام شد. تیمارهای به کار رفته شامل چهار سطح شوری [5/1 (شاهد)، 5/2، 0/5 و 5/7 دسی زیمنس بر متر] و سه سطح ترینگزاپک اتیل [0، 02/0 و 04/0 گرم در متر مربع] بودند. نتایج نشان داد که هر دو تیمار شوری و ترینگزاپک اتیل سبب کاهش معنادار میزان رشد چمن لولیوم چندساله می شود، اگرچه بین دو غلظت 02/0 و 04/0 گرم در مترمربع ترینگزاپک اتیل تفاوت معناداری از نظر میزان رشد وجود نداشت. کاربرد ترینگزاپک اتیل، عمق نفوذ ریشه، وزن تر و خشک ریشه را افزایش داد و تیمار شوری موجب کاهش آن ها شد. نتایج نشان داد که میزان کلروفیل کل، کلروفیل آ، کلروفیل ب و غلظت پرولین با کاربرد ترینگزاپک اتیل افزایش یافتند، در حالی که ترینگزاپک اتیل تأثیر معناداری بر غلظت کاروتنوئیدها نداشت. تیمار شوری میزان کلروفیل کل، کلروفیل آ، کلروفیل ب و کاروتنوئیدها را کاهش داد ولی سبب افزایش میزان پرولین چمن شد. نتایج این پژوهش نشان داد برای بهبود مقاومت به شوری چمن لولیوم چندساله تا شوری 5/2 دسی زیمنس و کاهش تعداد دفعات سربرداری، می توان از کاربرد ماهانه 02/0 گرم در مترمربع ترینگزاپک اتیل استفاده کرد.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- رحیم امیری خواه — دانشجوی سابق کارشناسی ارشد دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان
- نعمت الله اعتمادی — دانشیار دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان
- شکوفه فرهمند — دانشجوی سابق کارشناسی ارشد دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان
- علی نیکبخت — استادیار دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان