بررسی تجربی و عددی ضخامت قطعه بر میزان جمع شدگی و عدم گردی قطعات استوانه ای در فرآیند تزریق پلاستیک
چکیده
فرآیند تزریق پلاستیک، یکی از مهمترین روشهای شکلدهی در صنعت تولید پلاستیکها میباشد. جمعشدگی و عدمگردی پدیدههایی هستند که کیفیت نهایی محصول را تحت تأثیر قرار میدهند. در این تحقیق تأثیر ضخامت قطعه استوانهای از جنس پلیپروپیلن بر میزان جمعشدگی و عدمگردی بررسی شدهاست. بنابراین با استفاده از نرمافزار moldflow، فرآیند تزریق پلاستیک برای جمع شدگی و عدمگردی، شبیهسازی و تحلیل میشود. سپس یک قالب تزریق پلاستیک پنجحفرهای از قطعات استوانهای توخالی با پنج ضخامت مختلف ساخته شده و با استفاده از یک دستگاه تزریق پلاستیک، حداقل 5 نمونه از قطعات تولید میشود. در ادامه ابعاد نمونههای تولید شده توسط دستگاه اندازهبرداری سهبعدی نوری اندازهگیری شده و میانگین جمعشدگی ابعادی هر نمونه بهدست میآید. با انجام این تحقیق نتیجه میگیریم که با افزایش ضخامت قطعه، میزان جمعشدگی و عدمگردی افزایش مییابد و دلیل آن، آهستهتر سرد شدن پلیمر مذاب با افزایش ضخامت قطعه و داشتن زمان بیشتر برای تشکیل بلور است. بلورینگی بیشتر ماده موجب جمعشدگی و عدمگردی زیادتری میشود. در پایان نتایج شبیهسازی با نتایج تجربی مقایسه میشوند و مشاهده میشود که که نتایج تجربی و نتایج شبیه سازی تطابق خوبی با هم دارند.