اثربخشی مداخله ترکیبی طرحواره درمانی و درمان دلبستگی با مادران دارای طرحواره های ناسازگار اولیه و سبک دلبستگی ناایمن، بر مشکلات رفتاری کودکان

فرح نادری، f nadri department of psychology, khouzestan science and research branch, islamic azad university, ahvaz, iran. department of psychology, ahvaz branch, islamic azad university, ahvaz, iranگروه روانشناسی، علوم تحقیقات خوزستان، دانشگاه آزاداسلامی، اهواز،ایران. گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز،ایران مارال عسکری، m askari department of psychology, khouzestan science and research branch, islamic azad university, ahvaz, iran. department of psychology, ahvaz branch, islamic azad university, ahvaz, iranگروه روانشناسی، علوم تحقیقات خوزستان، دانشگاه آزاداسلامی، اهواز،ایران. گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز،ایران پروین احتشام زاده، parvin ehteshamzadeh department of psychology, ahvaz branch, islamic azad university, ahvaz, iranاستادیار گروه روانشناسی دانشگاه علوم تحقیقات خوزستان پرویز عسکری، parviz askary department of psychology, ahvaz branch, islamic azad university, ahvaz, iranدانشیار گروه روانشناسی دانشگاه علوم تحقیقات خوزستان علیرضا حیدری، alireza heidari department of psychology, ahvaz branch, islamic azad university, ahvaz, iranدانشیار گروه روانشناسی دانشگاه علوم تحقیقات خوزستان

چکیده

مقدمه: این مطالعه به بررسی اثر بخشی درمان ترکیبی طرحواره درمانی و درمان دلبستگی با مادران دارای طرحواره های ناسازگار اولیه و سبک دلبستگی ناایمن ، و مشکلات رفتاری کودکان پرداخت. روش: این پژوهش از نوع مطالعه تک آزمودنی طرح های تجربی aba و نمونه گیری هدفمند بود. از بین مراجعه کنندگان به دفتر مشاوره و خدمات روانشناختی وابسته به مرکز بهزیستی توانبخشی 6 مادر که فرزند آنها مشکلات رفتاری داشتند و این مادران نیز طرحواره های ناسازگار و سبک دلبستگی ناایمن دارا بودند با ترتیب تصادفی و به صورت پله ای وارد مطالعه شدند. اندازه گیری با استفاده از پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یونگ ، مقیاس تجارب مربوط به روابط نزدیک و پرسشنامه اختلالات رفتاری راتر انجام شد. هر یک از مادران 20 جلسه درمان ترکیبی طرحواره درمانی و درمان دلبستگی را دریافت کردند. یافته ها: میزان کاهش نشانه های مشکلات رفتاری کودکان نسبت به خط پایه از 81/2 درصد تا 57/27 درصد بود. به طور کل نمرات شدت علائم مشکلات رفتاری کودکان که توسط آزمودنی ها گزارش شد در مرحله مداخله و پیگیری نسبت به خط پایه کاهش یافت. نتیجه گیری: مداخله انجام شده با مادران در کاهش مشکلات رفتاری کودکان موثر بود ولی میزان کاهش علائم در آزمودنی های مختلف متفاوت بود.