بررسی تأثیر رفع موانع قابل اصلاح در آموزش های بالینی بر عملکرد دانشجویان کارآموز بخش های مراقبت های ویژه
چکیده
مقدمه: آموزش بالینی مهم ترین بخش در آموزش علوم پزشکی میباشد و به عنوان مرکز آموزش علوم پزشکی به حساب می آید. بنابراین این تحقیق با هدف تعیین تأثیر رفع موانع قابل اصلاح در آموزش های بالینی بر عملکرد دانشجویان کارآموز بخش های مراقبت های ویژه انجام شد. روش کار: این مطالعه یک پژوهش نیمه تجربی قبل و بعد از مداخله با مشارکت دانشجویان پرستاری و هوشبری در بخشهای مراقبت های ویژه بیمارستانهای آموزشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال 1392 بود. نمونهها به روش سرشماری با تخصیص تصادفی به دو گروه کنترل و مداخله تقسیم شدند(21 نفر در هر گروه). ابتدا عملکرد دانشجویان طبق هرم میلر در هر دو گروه اندازه گیری شد سپس موانع قابل اصلاح موجود در آموزشهای بالینی مشخص و رفع شد و در پایان دوره کارآموزی عملکرد این دانشجویان در چهار بعد عملکرد ارزیابی شد و دادهها با استفاده از نرمافزار spss نسخه 16 و آزمونهای آماری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نمره کل عملکرد در دو گروه قبل از مداخله 238/0 p=تفاوت معناداری را نشان نمیدهد ولی در پایان کارآموزی نمره کل در گروه مداخله (45/43±26/487) و نمره کل در گروه کنترل (37/36±67/396) میباشد که001/0 p= تفاوت معناداری را نشان میدهد. نتیجهگیری: نتایج این مطالعه نشان داد که با برطرف کردن و حذف موانع موجود درآموزش بالینی به طور چشمگیری عملکرد دانشجویان کارآموز در بخشهای مراقبت ویژه در مورد مراقبت از بیمار بهبود می یابد.