مقاله

ارتباط قدرت مرکزی با تعادل ایستا و پویا در کودکان اتیسم

چکیده

اختلال اتیسم بیانگر نوعی اختلال رشد عصبی با سه ویژگی مشخص نقص در ارتباطات اجتماعی، انعطاف پذیر نبودن گفتار و رفتار، و حرکات کلیشه ای می باشد. شیوع این اختلال حدود ۱/۵ نفر از هر ۱۰۰ نفر در ایران تخمین زده شده است. این کودکان به دلیل عدم فعالیت و در خود مانده بودن مستعد ضعف در تعادل، ثبات وضعیتی و ناهنجاری های پاسچرال می باشند، بنابراین هدف پژوهش حاضر تعیین ارتباط میان تعادل با قدرت ناحیه مرکزی بدن در کودکان اتیسم می باشد. نمونه آماری این پژوهش تعداد ۳۲ پسر دارای اختلال طیف اوتیسم در رده سنی ۱۰-۶ سال بوده که به صورت نمونه گیری در دسترس (با میانگین و انحراف استاندارد ۱/۱۶±۸/۱۶ سال، قد ۱۱/۵۶±۱۲۴/۸۱ سانتیمتر، و وزن ۷/۷۲±۳۳/۰۲ کیلوگرم و شاخص توده بدنی ۳/۱۴± ۲۱/۱۲ کیلوگرم بر مترمربع) انتخاب شدند. به منظور ارزیابی قدرت مرکزی از آزمون های ایزومتریک حداکثر قدرت آبداکشن ران و چرخش خارجی ران به وسیله دینامومتر دستی استفاده شد و تعادل ایستا و پویا نیز به ترتیب با آزمون اصلاح شده لک لک و آزمون راه رفتن پاشنه به پنجه اندازه گیری شد. یافته ها نشان داد که میان قدرت مرکزی با تعادل ایستا در پای برتر و غیربرتر رابطه معناداری وجود ندارد، اما میان تعادل پویا با قدرت مرکزی رابطه معناداری برقرار است. با توجه به این ارتباط می توان پیشنهاد نمود که برای بهبود تعادل در این کودکان بر توسعه فاکتورهای قدرت ناحیه مرکزی بدن تمرکز کرد.

اسناد مشابه