نقش حفاظتی سیلیمارین و فلاونوئیدهای آرتیشو (cynara scolymus) در مقابل آپوپتوزیس نورون‌های حرکتی قطعات کشت شده نخاع موش‌های سوری بالغ
چکیده
مقدمه: مرگ نورون‌های حرکتی در کشت قطعات نخاع از نوع آپوپتوزیس میباشد و استرس اکسیداتیو میتواند یکی از مکانیسمهای دخیل در این پدیده محسوب شود. سیلیمارین به عنوان یک آنتیاکسیدان قوی قادر است استرس اکسیداتیو را مهار نماید. با توجه به اینکه فلاونوئیدهای آرتیشو منبع غنی از سیلیمارین میباشند هدف از این پژوهش بررسی اثر سیلیمارین و فلاونوئیدهای آرتیشو بر آپوپتوزیس نورون‌های حرکتی قطعات کشت شده نخاع موش بود. روش ها: نخاع سینهای موش‌های سوری ماده بالغ به قطعات 500 میکرونی بریده و این قطعات به 4 گروه تقسیم شدند: 1- قطعات لحظه صفر که بلافاصله فیکس شدند. 2- قطعات گروه کنترل که حلال سیلیمارین و فلاونوئیدها را دریافت کردند. 3- قطعات تیمار شده با سیلیمارین (200 میکرو مولار) 4- قطعات تیمار شده با فلاونوئیدهای استخراج شده از آرتیشو (10 میکروگرم بر میلی لیتر). قطعات گروه 2 تا 4 بهمدت 6 ساعت در محیط کشت نگهداری شدند. سپس قطعات کشت شده فیکس و پس از شستشو برش گیری شدند. جهت بررسی جنبههای مورفولوژیکی آپوپتوزیس از رنگ آمیزی هوخست و پروپیدیوم آیوداید استفاده شد. جهت ارزیابی پراکسیداسیون لیپید و ظرفیت کل آنتی اکسیدانی در قطعات نخاع به ترتیب از سنجش مالون دی آلدهید (mda) و قدرت آنتی اکسیدانی/ احیا کنندگی آهن سه ظرفیتی (frap)استفاده شد. یافته ها: نورون‌های حرکتی قطعات نخاع کشت شده برای بهمدت 6 ساعت مشخصات مورفولوژیکی آپوپتوزیس شامل چروکیدگی سلول، متراکم شدن هسته و کروماتین را در مقایسه با نورون‌های لحظه صفر نشان دادند. در این زمان، میزان mda و frap در قطعات نخاع نسبت به قطعات لحظه صفر به ترتیب افزایش و کاهش یافت. استفاده از سیلیمارین و فلاونوئیدهای آرتیشو به طور جداگانه پس از 6 ساعت، نسبت به گروه کنترل، توانست جنبه های مورفولوژیکی آپوپتوزیس را در نورون‌های حرکتی به تأخیر بیندازند و میزانmda قطعات نخاع را کاهش دهد. نتیجه گیری: سیلیمارین و فلاونوئیدهای آرتیشو با خاصیت آنتیاکسیدانی خود توانستند آپوپتوزیس نورون‌های حرکتی قطعات کشت شده نخاع موش‌های بالغ را مهار نمایند.