تاثیر یک دوره مکمل دهی عصاره دارچین بر پاسخ vegf و اندوستاتین بافت عضلات اندام عقبی بعد از یک جلسه فعالیت وامانده ساز در موشهای صحرایی مسن
چکیده
مقدمه: هدف از این مطالعه تأثیر یک دوره مکمل دهی عصاره دارچین بر میزانvegf و اندوستاتین پس از یک جلسه فعالیت وامانده ساز در موشهای صحرایی مسن بود. روش ها: 32 سر موش مسن نژاد ویستار به طور تصادفی در 4 گروه بدون فعالیت ورزشی، دارچین، ورزش واماندهساز، دارچین + ورزش وامانده ساز تقسیم شدند. موشها در گروه دارچین و دارچین + ورزش، 200 mg/kg/day عصاره دارچین به مدت 14 روز از راه گاواژ دریافت کردند. در گروه ورزش وامانده ساز و دارچین+ ورزش وامانده ساز ابتدا به موشها اجازه داده شد تا با سرعت 10m/min برای گرم کردن خود روی تردمیل راه بروند. سپس هر 2دقیقه، 2m/min به سرعت تردمیل اضافه شد تا به سرعت 28m/min رسید. سپس موشها را بیهوش نموده و عضله solو edl بلافاصله و 4 ساعت بعد از فعالیت وامانده ساز خارج شد. میزان پروتئین vegf و اندوستاتین بافتها با روش western blot اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون تی مستقل و تحلیل واریانس یک طرفه (one way anova) در سطح معناداری (0.05 ≥p) تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: در گروه ورزش وامانده ساز میزان پروتئین vegf بلافاصله بعد از ورزش کاهش (0.05 ≥p) و 4 ساعت بعد تنها در تار کند انقباض افزایش یافت (0.05 ≥p). میزان اندوستاتین بلافاصله و 4 ساعت بعد از فعالیت وامانده ساز در تار کند انقباض افزایش داشت (0.05 ≥p). در گروه دارچین سطحvegf در تار کند انقباض کاهش و سطح اندوستاتین افزایش یافت (0.05 ≥p). نسبت vegfبه اندوستاتین در همه گروهها در تار تند انقباض کاهش یافت. به طورکلی مصرف دارچین آنژیوژنز را در تار کند انقباض مهار کرد درحالی که در گروه دارچین + ورزش این اتفاق رخ نداد یعنی فعالیت ورزشی بر اثرات مهاری دارچین بر آنژیوژنز غلبه کرده است.