تحلیل تطبیقی کاربری های اوقات فراغت مناطق شهرداری شهر اصفهان در دوره ۱۳۸۵ – ۱۳۷۵
چکیده
شناخت و تحلیل فضایی کاربری اراضی مناطق شهری و کاهش نابرابریهای ناشی از ناموزنی و قطبی شدن آنها در مناطق شهری زیربنای برنامهریزی است. این پژوهش به بررسی و تحلیل فضایی کاربریهای اوقات فراغت در مناطق 10 گانه شهرداری اصفهان پرداخته است. در این پژوهش کاربری اوقات فراغت شامل: کاربریهای فرهنگی، مذهبی، جهانگردی و پذیرایی، ورزشی، تفریحی، پارک و فضای سبز است. تغییر الگوی زندگی، احساس نیاز به اوقات فراغت در ساکنان شهرها را روز به روز افزایش داده است. اهداف این پژوهش، میزان برخورداری مناطق شهر اصفهان ازکاربری اوقات فراغت و مقایسه تطبیقی این کاربریهادر سالهای 1375 تا 1385 است. روش پژوهش، توصیفی- تحلیلی بااستفاده از مدلهای توسعۀ اوقات فراغت (ldi) و ضریب تغییر پذیری ویلیامسون (cv) است. نتایج حاصل توسط مدل (ldi) مشخّص میسازد که در سال 1375 منطقه 6 با امتیاز 74/0 رتبه اول، منطقه 8 با امتیازی در حدود 38/0 در رتبه دوم و منطقه 3 با امتیاز 23/0 در رتبه سوم قرار گرفتهاند و مناطق 1، 4 و 5 به ترتیب در پایینترین رتبه قرار دارند. بر مبنای محاسبات شاخص ترکیبی توسعه گردشگری در سال 1385، در میان مناطق شهر اصفهان، منطقه 3 با امتیاز 80/0 رتبه اول، منطقه 4 با امتیازی در حدود 73/0 در رتبه دوم و منطقه 6 با امتیاز 58/0 در رتبه سوم قرار گرفتهاند. و مناطق 10، 8 و 2 به ترتیب در پایینترین رتبه در سال 1385 قرار دارند. در نهایت توزیع کاربریهای اوقات فراغت شهر اصفهان در مناطق و طی زمان در حال تغییرات ناموزونی است.