سازوکارهای بومی مدیریت مرتع عشایر کوچنده ی ایل کلهر
چکیده
بشر هماکنون و در آینده، برای ادامهی حیات خویش بر روی کرهیزمین نیازمند بیچون و چرای منابع طبیعی، بهویژه مراتع به عنوان حیاتیترین بستر توسعهی پایدار محیطزیست و پدیدههای اکولوژیک، منبع اصلی تأمین خوراک دام نظام دامداری سنتی و ... میباشد. این عرصهها با 90میلیون هکتار مساحت و حدود 60% کل کشور، دارای نقشی غیرقابل انکار در محاسبات اقتصادی و اجتماعی کشورمان میباشند. این منابع ثروت بهرغم برنامههای متعددی که برای اصلاح و مدیریتشان طراحی شده در معرض تهدید جدی قرار دارند. به نظر میرسد برای احیاء این عرصهها اضافه بر هر چیز نیاز به شناسایی دانش محلی بهره برداران، و از آن جمله عشایر بهعنوان اصلیترین بهرهبرداران مرتع وجود دارد. این مطالعهی کیفی نیز به همین منظور و با هدف شناسایی و مستندسازی دانش بومی دامداران کوچرو ایل کلهر در زمینهی سازوکارهای بومی مدیریت مرتع انجام گردید. حوزهی جغرافیایی پژوهش شهرستان گیلان غرب از استان کرمانشاه بود. بهمنظور گردآوری داده ها از تکنیکهایی همچونpra ، rraو گروههای متمرکز استفاده شد. روش نمونهگیری با توجه به طبیعت تحقیق کیفی، نمونهگیری هدفمند انتخاب شد و داده های جمعآوری شده با استفاده از تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها به مسائلی همچون تقسیمبندی مراتع بر حسب شیب زمین، واحد دامی، قطعهبندی مراتع و برخی راهکارهای بومی مدیریت مرتع نظیر کوچ، ارزیابی مرتع و ... اشاره دارد.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- عبدالحمید پاپ زن — دانشیار، گروه ترویج و توسعه روستایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه رازی، کرمانشاه
- نشمیل افشارزاده — دانشجوی دکترای توسعه کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه رازی، کرمانشاه