آیین کشورداری در گرشاسب نامه اسدی طوسی
چکیده
کهن فرهنگ و ملتها آموزههای اخلاقی فراوانی را در کولهبار خود دارند. حکمت ایرانی سرشار از آموزه و پندهای اخلاقی است. ارجمندی آنها را همین بس که بر تاج شاهان و کارنامههای آنان جای گرفتهاند، همچون صد پند انوشیروان، کارنامه ی اردشیر بابکان و اندرزنامه ی بزرگمهر. حکمت باستانی ایران و یونان پس از ظهور اسلام در پرتو فرهنگ قرآن رنگ باخت و با فرهنگ اسلام درآمیخت. نخستین سرایندگان فارسی دری مانند: فردوسی در شاهنامه، فخرالدین اسعد در ویس و رامین و اسدی طوسی در گرشاسبنامه که همگی مربوط به فرهنگ ایران پیش از اسلام هستند؛ در ترویج اخلاق و ادبیات تعلیمی بسیار کوشیدهاند. یکی از زیر مجموعههای حکمت عملی، آیین کشورداری (سیاست مدن) است. آیین کشورداری به دلیل حکمت: الناسُ یولدُ علی دینِ ملوکهم و إذا تغیّر السّلطانُ تغیّر الزّمان، تاثیر بسزایی در فرهنگ ملتها دارد. نویسنده این گفتار میکوشد تا آیین کشورداری به روایت گرشاسبنامه را مورد بررسی قرار دهد.