توسعه یکپارچه نواحی روستایی و شهری؛ رویکردی فضایی و استراتژیک در نظام برنامه ریزی سکونتگاهی
چکیده
نواحی روستایی و شهری به طور عمده به عنوان دو مجموعه سکونتگاه جدا و رقیب تلقی می گردند و بدینسان نوعی برنامه ریزی مجزا و تفکیک شده که یکپارچکی عرصه های فضایی را نادیده می گیرد، رایج می گردد. در حالی که شهر و روستا در گهواره ناحیه همزیست و هم بسترند، بطوریکه بین آنها روابط و تعاملات گوناگون و پیوسته ای وجود دارد. از این رو دیگر نمی توان مناطق روستایی و شهری را در مطالعات و برنامه ریزی ها به صورت جداگانه و منفک مورد بررسی قرار داد. بر همین اساس، پژوهش حاضر با روشی توصیفی – تحلیلی و براساس مطالعات کتابخانه ای به بررسی توسعه یکپارچه نواحی روستایی و شهری پرداخته و آن را به عنوان رویکردی فضایی و استراتژیک در نظام برنامه ریزی سکونتگاهی پیشنهاد نموده است. رویکردی که خالی از تعصبات شهری و روستایی رایج در برنامه ریزی، سکونتگاههای انسانی را به صورت یک کل واحد و به عنوان یک نظام فضایی یکپارچه در نظر می گیرد.