تأثیر مدت زمان انقباض و استراحت در تمرینات pnf بر دامنه حرکتی و قدرت عضلات اکستنسور ران
چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثر شش هفته تمرینات pnf با سه میزان متفاوت انقباض-استرحت بر دامنه حرکتی فعال و قدرت عضلات اکستنسور ران بود. روشها: تعداد 39 دانش آموز پسر (سن:2/1± 13 سال؛ جرم: 8/9±55 کیلوگرم؛ قد: 2/15±159 سانتیمتر) به سه گروه تقسیم شدند. هر یک از گروهها به مدت شش هفته به تمرینهای pnf با زمانهای متفاوت انقباض و استراحت پرداختند. نسبت زمان انقباض به استراحت در گروههای i، ii و iii به ترتیب 1، 2 و 3 در نظر گرفته شد. قبل و بعد از تمرین دامنه حرکتی مفصل ران و قدرت عضلات اکستنسورهای ران به ترتیب توسط شیبسنج (طی آزمون بالا آوردن مستقیم پا) و دینامومتر اندازهگیری شدند. برای تجزیه و تحلیل آماری از تست تی همبسته و آنالیز واریانس یکسویه با (0/05>p) استفاده شد. یافته ها: میزان قدرت عضلات اکستنسور ران و دامنه حرکتی در هر سه گروه بعد از دوره تمرینی افزایش معناداری پیدا کرد. مقدار افزایش قدرت در گروه i، iiو iii به ترتیب برابر؛ kg6، kg4 و kg7 بود. همچنین افزایش انعطافپذیری ران در گروه i، ii و iii به ترتیب برابر 15 درجه، 8 درجه و 12 درجه بود. مقدار افزایش این دو متغیر در هر سه گروه مشابه بود. نتیجه گیری: نسبتهای متفاوت زمان انقباض به استراحت 1، 2 و 3 تفاوتی در نتیجه افزایش قدرت عضلانی و دامنه حرکتی مفصل ران را نشان نداد.