گرامی داشتِ دم (اغتنام فرصت) در اندیشه خیام با نگاه تطبیقی به مولوی
چکیده
گرامیداشتِدم، یکی از بنیادهای اندیشهای و باورشناختی در ادبیات شادخوارانه و نیز ادب نهانگرایانه(صوفیانه) پارسیاست که به شیوههای گوناگون پیرامون آن در این دو سامانه ادبی سخن رفته است. خیام به عنوان نمونه برترین در ادبیات شادخوارنه که این مضمون را به گونه های مختلف در رباعیاتش پرورده است و ازسوی دیگر مولانا به عنوان سمبل ادبیات عرفان ایرانی که به نوعی خود را (ابن الوقت) می خواند در اشعارش، از اغتنام دم سخن گفته است. ما دراین پژوهش برآنیم تا مضمونِ گرامیداشتِ دم را در اندیشه این دو شاعر مورد بررسی قراربدهیم،چگونگی و کارکرد آن را در این دو سامانه ادبی بیان بداریم.