نانو حامل پلیمری diblock و کورکومین، رویکردی جدید به منظور غلبه بر مقاومت دارویی در سرطان سینه

سمیرا حاجی غلامی، samira hajigholami genetic group, school of biological sciences, tarbiat modares university tehran, iranگروه ژنتیک، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه تربیت مدرس زیبا ویسی ملک شاهی، ziba vaise malekshahi medical biotechnology, school of advanced technologies in medicine, tehran university of medical sciences, tehranگروه بیوتکنولوژی پزشکی، دانشکده فناوری های نوین پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده

زمینه: سرطان سینه یکی از علت های مرگ و میر در جهان می باشد. نیمی از افراد با بیماری متاستاتیک مقاومت به تاموکسیفن را گسترش می دهند و تقریباً تمام بیماران سرانجام به تاموکسیفن مقاومت پیدا می کنند. به منظور مقابله با تأثیرات منفی تاموکسیفن، این دارو در ترکیب با ماده ضدسرطان کورکومین که سمیت کمتری نسبت به تاموکسیفن دارد، قرار گرفت. در این تحقیق به منظور بسته بندی تاموکسیفن در کنار کورکومین از نانو حامل پلیمری دی بلاک (دندروزوم) استفاده شد و تأثیر ترکیب حاصل شده (نانو تاموکسیفن+ کورکومین) بر سلول های mcf-7 مقاوم به تاموکسیفن و سلول های فیبروبلاست مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: mttassay به منظور بررسی تأثیر ضد تکثیر و سمیت دارو مورد استفاده قرار گرفت. فلوسایتومتری و annexin-v-fluos به ترتیب به منظور بررسی تأثیر ضد تکثیر و القای آپوپتوز استفاده شد. یافته ها: نانو (تاموکسیفن+ کورکومین) در مقایسه با داروی تاموکسیفن تأثیرات سمی کمتری بر سلول های نرمال داشت و باعث افزایش فعالیت آپوپتوزی و کاهش تکثیر در سلول های mcf-7 مقاوم به تاموکسیفن شد. کورکومین و تاموکسیفن با خاصیت سینرژیستی و القای آپوپتوز را در سلول های mcf-7 مقاوم به تاموکسیفن نسبت به تاموکسیفن، نانو تاموکسیفن و نانو کورکومین افزایش دادند. نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد که تغییرات اعمال شده بر تاموکسیفن توسط نانو حامل پلیمری و کورکومین به درمان مؤثرتر سرطان سینه کمک می کند.