ارزیابی آزمایشگاهی رفتار خزشی بتن آسفالتی پیر شده با لحاظ تأثیر جنس مصالح سنگی
چکیده
عواملی از قبیل تبخیر مواد فرار قیر و اکسیداسیون آنها در روند اختلاط قیر با سنگدانه، حمل آن به محل پروژه و همچنین در طول عمر سرویس دهی روسازی، منجر به پیرشدگی قیر میگردند و میتوانند زمینه ساز ایجاد برخی از خرابی های روسازی آسفالتی باشند. در اثر پیرشدگی، قیر شکننده شده و به مرور زمان ترک هایی در سطح روسازی مشاهده می گردد که وجود این ترک ها، ضمن کاهش کیفیت رانندگی، سبب افزایش هزینه های تعمیر و نگهداری روسازی میگردد. شیارشدگی نیز از سری خرابی هایی به شمار می آید که ضمن کاهش ایمنی سفر، هزینه های تعمیر و نگهداری راهها را افزایش می دهد. از سری عواملی که با شناخت بیشتر آنها میتوان روسازی هایی با عمر طولانی مدت طراحی کرد، مشخصات اجزای تشکیلدهنده مخلوط آسفالتی، یعنی ماده چسباننده قیری و مصالح سنگی می باشند. با توجه به اینکه تحقیقات کمی در مورد تأثیر خصوصیات فیزیکی مخلوط، از قبیل جنس مصالح سنگی، بر پارامترهای مقاومتی آن صورت گرفته ، در این پژوهش، تأثیر جنس مصالح سنگی بر قابلیت خزشی مخلوط آسفالتی گرم پیرشده مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور، نمونههای آسفالتی با دو نوع مصالح سنگی آهکی و سیلیسی ساخته شده و تحت روند پیرشدگی بر اساس روش استاندارد مربوطه قرار گرفتهاند. سپس، نمونههای آسفالتی تحت آزمون خزش دینامیک در تنشهای 100 و 300 کیلوپاسکال و دماهای 50 و 60 درجه سلسیوس قرار گرفته و کرنشهای پایدار آنها اندازهگیری شده است. نتایج توسط نرمافزار متلب آنالیز شده و مدل آزمایشگاهی رفتار خزشی بتن آسفالتی پیر شده، با لحاظ تأثیر جنس مصالح سنگی، ارائه گردیده است. نتایج نشان میدهد که نمونههای آهکی، نسبت به نمونههای سیلیسی، مقاومت بیشتری را در برابر تغییرشکل ماندگار وابسته به زمان از خود بروز میدهند.