جایگزینی زائدات آبلیمو به جای اسیدهای معدنی قوی در تولید سیلیکا از شلتوک برنج و کارآیی جاذب های تولید شده در حذف کادمیوم از محیط های آبی

طیبه راستگو، tayyabeh rastgou dept. of environmental health engineering, school of health, semnan university of medical sciences, semnan. iran1- گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران امیر حسام حسنی، amir hessam hassani dept. of environment engineering, graduate school of environment and energy, islamic azad university, science and research branch, tehran, iran2- گروه مهندسی محیط زیست، دانشکده محیط زیست و انرژی، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران خلیل الله معینیان، khalilollah moeinian dept. of environmental health engineering, school of health, semnan university of medical sciences, semnan. iran1- گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران سید محمود مهدی نیا، seyyed mahmood mehdinia dept. of environmental health engineering, school of health, semnan university of medical sciences, semnan. iran1- گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران

چکیده

هدف: تولید جاذب از زائدات کشاورزی، مزیت های اقتصادی و زیست محیطی مهمی دارد. تولید سیلیکا منحصراً با استفاده از زائدات کشاورزی و تعیین کارایی آن ها در حذف فلز سنگین بسیار سمی و سرطانزای کادمیوم از محیط های آبی هدف اصلی این تحقیق بوده است. مواد و روش ها: در این پژوهش تجربی، برای تولید سیلیکا از شلتوک برنج از دو نوع پیش تصفیه ی اسیدی متفاوت شامل اسیدهای معدنی قوی و آب لیمو به عنوان ماده ی اسیدی ضعیف و سپس تصفیه ی حرارتی استفاده شد. کارایی جاذب های تولیدی تحت شرایط متفاوتی از نظر ph، غلظت فلز، دز جاذب و زمان تماس مورد بررسی قرار گرفت. برای اندازه گیری غلظت فلز کادمیوم از روش جذب اتمی استفاده شد. یافته ها: با هر دو روش سیلیکا تولید گردید و هر دو نوع سیلیکای تولید شده از نظر مرفولوژی و مشخصات فیزیکی دارای ویژگی های مطلوبی بودند. حداکثر راندمان حذف کادمیوم در ph برابر با 6، جرم جاذب 3 گرم در لیتر، زمان تماس 120 دقیقه و غلظت کادمیوم 5 میلی گرم در لیتر برای سیلیکای تولید شده با اسیدهای قوی معدنی و تولید شده با زائدات آبلیمو به ترتیب برابر 1/91 درصد و 8/60 درصد به دست آمد. فرایندهای جذب مورد مطالعه عموماً با r2 بزرگ تر از 99/0 از ایزوترم فروندلیچ تبعیت کردند. نتیجه گیری: بر اساس یافته های این تحقیق، می توان صِرفاً از زائدات کشاورزی [شلتوک برنج و آبلیمو] سیلیکای مناسبی تولید و از آن به عنوان جاذبی مؤثر در حذف فلز سنگین کادمیوم از محیط های آبی استفاده نمود