مقاله

بررسی اثرات ورزش میان مدت بر یادگیری و حافظه ی احترازی غیر فعال در موش های صحرایی نر وابسته به مورفین

شیوا خیام حقیقی، student of animal physiology, department of physiology, school of basic sciences, shahed university, tehran محمدرضا واعظ مهدوی، associate professor of medical physiology, department of physiology, school of medicine, shahed university, tehran پرهام رئیسی، assistant professor of medical physiology, department of physiology, school of medicine, isfahan university of medical sciences, isfahan حجت الله علایی، professor of medical physiology, department of physiology, school of medicine, isfahan university of medical sciences, isfahan

چکیده

مقدمه: مطالعات پیشین نشان دهنده ی رابطه ی میان اعتیاد به اوپیوئیدها و نقص یادگیری و حافظه است. از آن جا که ورزش دارای آثار مثبت بر سیستم اعصاب مرکزی است، مطالعه ی حاضر اثرات ورزش تردمیل را روی یادگیری و حافظه در موش های صحرایی معتاد به اوپیوئیدها مورد ارزیابی قرار داده است. روش ها: تعداد 42 موش صحرایی با وزن 350-300 گرم به چهار گروه شاهد، وابسته به مورفین، ورزشکار و ورزشکار همراه با مورفین تقسیم شدند. در گروه های وابسته به مورفین، مورفین به صورت تزریق درون صفاقی با دوزهای افزایشی: سه روز اول mg/kg 10، سه روز دوم mg/kg20 و سه روز سوم mg/kg 4 استفاده گردید. در گروه های ورزشکار پروتکول ورزش شامل دویدن روی تردمیل با سرعت m/min 17 و شیب 7 درجه، 60 دقیقه در روز، در تمام ایام هفته، به مدت 3 ماه بوده است. یادگیری و حافظه ی احترازی غیرفعال در دستگاه شاتل باکس بعد از 3 ماه از اعتیاد و ورزش در موش های صحرایی بررسی شد. یافته ها: نتایج نشان داد در مقایسه با گروه شاهد یادگیری و حافظه به طور چشم گیری در گروه وابسته به مورفین آسیب می بیند ولی ورزش منجر به بهبود یادگیری و حافظه در گروه ورزشکار همراه با مورفین می شود، همچنین در گروه ورزشکار سالم نیز معیارهای یادگیری و حافظه را به طور معنی داری افزایش می دهد. نتیجه گیری: این نتایج نشان می دهد یادگیری و حافظه به دنبال اعتیاد به مورفین آسیب دیده، ولی ورزش تردمیل از این اثرات جلوگیری می نماید. به نظر می رسد دویدن بر روی تردمیل، بتواند در پیش گیری و تخفیف آسیب های شناختی در اعتیاد کمک کننده باشد.

اسناد مشابه