بررسی اثر تزریق آنژیوتانسین ii و کاپتوپریل به داخل هسته ی لوکوس سرولئوس بر علایم محرومیت مرفین در موش های صحرایی
چکیده
مقدمه: نظر به این که گیرنده های آنژیوتانسین در هسته ی لوکوس سرولئوس، یعنی مرکز مهم دخیل در بروز علائم محرومیت، به وفور یافت می شوند، در مطالعه ی حاضر اثر تزریق آنژیوتانسین ii و کاپتوپریل به داخل این هسته بر علائم محرومیت از مرفین بررسی شد. روش ها: موش های صحرایی نر به صورت تصادفی در 4 گروه 9 تایی شاهد سالم، شاهد وابسته، وابسته تحت درمان با آنژیوتانسین ii و وابسته تحت درمان با کاپتوپریل تقسیم بندی شدند. کانول های فلزی در لوکوس سرولئوس کار گذاشته شد. پس از بهبودی، مرفین روزانه سه نوبت و به مدت چهار روز، به صورت داخل صفاتی تزریق شد. روز چهارم و قبل از تزریق صفاقی نالوکسان، آنژیوتانسین ii، کاپتوپریل یا سالین به ترتیب به گروه های آنژیوتانسین ii، کاپتوپریل و شاهد وابسته، در هسته ی لوکوس سرولئوس تزریق شد و علائم محرومیت از مرفین ثبت گردید. یافته ها: در گروه مرفین افزایش معنی داری در رفتار واکنش سگ خیس (wet dog)، پرش و دندان قروچه نسبت به گروه شاهد سالم دیده شد. در گروه آنژیوتانسین ii، وقوع رفتار wet dog در مقایسه با گروه شاهد وابسته افزایش (05/0 > p) و تعداد پرش کاهش یافت (05/0 > p). همچنین تزریق یک طرفه ی کاپتوپریل در لوکوس سرولئوس وقوع رفتار wet dog را در مقایسه با گروه شاهد وابسته به طور معنی دار (05/0 > p) افزایش و رفتارهایی چون کشش شکم، خارش بدن و ناحیه ی ژنیتال، دندان قروچه و لرزش سر را کاهش داد (05/0 > p). نتیجه گیری: بر اساس یافته ها احتمال می رود گیرنده های آنژیوتانسین ii در نورون های نورآدرنرژیک لوکوس سرولئوس در افزایش علایم سندرم قطع مصرف مرفین نقش داشته باشند.