مقاله

بررسی ارتباط صلاحیت بالینی و رضایت شغلی در کاردرمانگران شهر تهران

parvin raeesi ruddbari، student reseaech committee, msc student in occupational therapy, department of occupational therapy, school of rehabilitation, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iran mehdi rezaee، phd, assistant professor in occupational therapy, school of rehabilitation, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iran navid mirzakhany، lecturer, msc in occupational therapy, school of rehabilitation, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iran alireza akbarzadeh baghban، professor in biostatistics, department of basic scienses, school of rehabilitation, shahid beheshti university of medical sciences, tehran, iran

چکیده

مقدمه و هدف از آنجا کهتوجه به عوامل مؤثر بر رضایت شغلی کاردرمانگران اهمیت بسیاری دارد، پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط صلاحیت بالینی و رضایت شغلی در کاردرمانگران شهر تهران انجام شد. مواد و روش­ها در پژوهش حاضر 62 نفر کاردرمانگر (18 مرد، 44 زن) شاغل در مراکز دولتی و خصوصی که بین 23 تا 48 سال (58/29,m= 96/6sd=) سن داشتند، شرکت کردند. برای جمع­آوری داده­های پژوهش از پرسش­نامه ارزیابی صلاحیت بالینی کاردرمانگران و پرسش­نامه رضایت شغلی هرزبرگ استفاده شد. داده­های پژوهش از طریق آزمون­های آماری t مستقل، همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و با استفاده از نسخه 18 نرم افزار spss تجزیه و تحلیل شد. سطح معناداری 05/0p≤ در نظر گرفته شد. یافته­ها نتایج تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که بین صلاحیت بالینی (234/0p=) و رضایت شغلی، همبستگی معناداری وجود ندارد. همچنین بین حیطه­های صلاحیت بالینی به ترتیب شامل مسئولیت حرفه­ای (335/0(p=، دانش عملکردی (194/0p=)، فرآیند عملکرد (124/0p=)، تفکر انتقادی (127/0p=)، ارتباط مؤثر (161/0p=)، اقدام به رشد حرفه­ای (932/0p=)، مدیریت محیط درمان (309/0p=) و رضایت شغلی همبستگی معناداری مشاهده نشد. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که تنها ضریب بتای حیطه مسئولیت حرفه­ای (001/0p=) در پیش بینی رضایت شغلی کاردرمانگران اثر معناداری دارد و حیطه­های دیگر صلاحیت بالینی شامل دانش عملکردی (119/0p=)، فرآیند عملکرد (289/0p=)، تفکر انتقادی (960/0p=)، ارتباط مؤثر (169/0p=)، اقدام به رشد حرفه­ای (091/0p=)و مدیریت محیط درمان (316/0p=) تاثیر معناداری نداشتند. نتیجه­گیری برای افزایش رضایت شغلی کاردرمانگران، توجه به حیطه مسئولیت حرفه­ای آنها بیشترین اهمیت را دارد.

اسناد مشابه