نقش کاردرمانی در بهبود اختلال نوشتن دانش آموزان دوره ابتدایی
چکیده
زمینه: نوشتن به عنوان ترسیم دیداری از زبان و گفتار تعریف شده و یک مهارت ضروری برای یادگیری و استفاده از دانش معرفی می شود. این مهارت ابزار اصلی برای موفقیت و مشارکت در فعالیت های متعدد به شمارمیرود. اختلال نوشتن روی عملکرد آموزشی، اجتماعی، تعدادی از مشاغل، فعالیت ها و ارتباطات فردی دانش آموزان اثر میگذارد، بنابراین ارزیابی و درمان بهنگام به منظور پیشگیری از بروز مشکلات متعدد در آینده مفید و ضروری است. برای ارزیابی دقیق عملکرد نوشتن، افزون بر بررسی سابقه مراجع، از ابزارهای استاندارد متعدد استفاده میشود. ابزارهای استاندارد مختلفی برای ارزیابی فرآیند نوشتن یعنی مهارت حسی، حرکتی، درکی، شناختی و روانی دانشآموز در دسترس است. درخصوص ارزیابی محصول یا دستنوشته تنها ابزار استاندارد و جامع در دسترس، ابزار ارزیابی دستنویسی فارسی است. نتیجه گیری: مداخله های کاردرمانی در زمینه اختلال نوشتن در دانشآموزان شامل رویکردهای رشدی عصبی، آموزشی، حسی حرکتی، بیومکانیکی و روانی اجتماعی است. استفاده ترکیبی از این رویکردها، اثربخشی مداخله را افزایش میدهد. شناخت کافی از اختلال نوشتن، ارزیابی و مداخله بهنگام لازم و ضروری است. استفاده از ابزارهای مناسب و استاندارد برای ارزیابی و تلفیق رویکردهای مختلف کاردرمانی در قالب فعالیت معنیدار و هدفمند به درمانگران و متخصصان حیطه آموزش توصیه می شود.