اثر سه ماه تمرین هوازی بر بیان ژن tcf۷l۲ در بافت پانکراس موش دیابتی شده توسط نیکوتین آمید-استرپتوزوتوسین
مجتبی ایزدی، mojtaba eizadi department of exercise physiology, saveh branch, islamic azad university, saveh, i. r. iran.گروه فیزیولوژی ورزش، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه، ساوه، ایران علی اصغر رواسی، ali asghar ravasi department of exercise physiology, college of physical education and sport sciences, tehran university, tehran, i. r. iran.گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران رحمان سوری، rahman soori department of exercise physiology, college of physical education and sport sciences, tehran university, tehran, i. r. iran.گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران کاظم باعثی، kazem baesi department of hepatitis and aids, pasteur institute of iran, tehran, i. r. iran.گروه هپاتیت و ایدز، انستیتو پاستور ایران، تهران، ایران سیروس چوبینه، sirus choubineh department of exercise physiology, college of physical education and sport sciences, tehran university, tehran, i. r. iran.گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
چکیده
سابقه و هدف: تمرین ورزشی منظم به عنوان نوعی درمان غیردارویی در چاقی و دیابت نوع 2 معرفی شده و در عین حال مکانیسم های مولکولی عهده دار سازگاری های ژنتیکی به آن کمتر شناخته شده اند. هدف از مطالعه حاضر تعیین اثر 3 ماه تمرین هوازی بر بیان ژن tcf7l2 در بافت پانکراس و نیم رخ گلیسمیک در موش های صحرایی دیابتی نوع 2 است. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی 16 سر موش صحرایی نر ویستار دیابتی شده توسط نیکوتین آمید- استرپتوزوتوسین (30±220 گرم) به شیوه تصادفی به دو گروه ورزشی (8=n) و کنترل (8=n) تقسیم شدند. گروه ورزشی در یک برنامه تمرینات هوازی 3 ماهه به تعداد 3 جلسه در هفته شرکت نموده و گروه کنترل در هیچ برنامه تمرینی شرکت نداشتند. بیان نسبی ژن tcf7l2 در بافت پانکراس، و گلوکز ناشتا و انسولین سرم در 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی در دو گروه اندازه گیری شد. نتایج: در مقایسه با موش های صحرائی گروه کنترل کاهش معنی داری در سطح گلوکز ناشتا به واسطه مداخله تمرینی در گروه ورزش مشاهده شد (0/001=p). انسولین سرم متعاقب تمرینات هوازی به میزان معنی داری افزایش یافت (0/014=p)، اما بیان نسبی ژن tcf7l2 در بافت پانکراس به واسطه تمرینات هوازی تغییر نکرد (0/876=p). نتیجه گیری: در مجموع می توان گفت تمرینات هوازی طولانی مدت باعث بهبود نیمرخ گلیسیمی و سطح انسولین در موش های صحرایی دیابتی نوع 2 منجر می شود، اما این بهبود را نمی توان به تغییر در بیانtcf7l2 در بافت پانکراس نسبت داد.
Background: Although less is known about the molecular mechanisms responsible for its genetic compatibility, regular training is identified as a non-pharmacological treatment for obesity and type-II diabetes. This study aimed to determine the effect of a 3 months aerobic training
مقدمه: هایپرگلیسمی مزمن با افزایش آسیب‌های سلولی ناشی از فشار اکسایشی همراه است و موجب افزایش مقاومت انسولینی شده و در سلول‌های بتا p53 و p16 را نیز افزایش می‌دهد که به القای سالمندی در سلول‌های ترشح کننده انسولین بافت پانکراس منجر می‌شود. هدف از این پژوهش تأثیر هشت هفته تمرین هو
سابقه و هدف: دیابت نوع ۲، با التهاب مزمن و فعال‌سازی سیستم کمپلمان (اجزای کلیدی سیستم ایمنی ذاتی) همراه است که منجر به اختلال در عملکرد پانکراس می‌شود. اطلاعات در مورد تأثیر تمرین ورزشی بر بیان ژن و پروتئین گیرنده C3aR1 در بافت پانکراس محدود است. از این رو این مطالعه با هدف بررسی
مقدمه: تشکیل پلی‌پپتید آمیلوئیدی جزیره‌ای (IAPP) عاملی برای افزایش آپوپتوز سلول‌های بتای در دیابت نوع دو است. تمرین ورزشی نقش حفاظتی در برابر دیابت دارد. ازطرفی، آلفالیپوئیک اسید یک آنتی‌اکسیدان بیولوژیکی قوی است. بااین حال، اثر هم‌زمان تمرین ورزشی و آلفالیپوئیک اسید بر IAPP به‌خ
Introduction: Both environmental and genetic factors have been implicated in the development of type 2 diabetes (T2D). The objectives of the present study were: 1) to investigate the effect of high intensity interval training (HIIT) on fasting glucose, insulin and TCF7L2 expressi
مقالهدانش و تندرستیmohammad rashidi1 1- dept. of exercise physiology, alborz compus, tehran university, tehran, iran.، rahman soori2 2- dept. of exercise physiology, college of physical education and sport sciences, tehran university, tehran, iran.، sirous choobineh3 3- dept. of exercise physiology, college of physical education and sport sciences, tehran university, tehran, iran.، ali asghar ravasi4 4- dept. of exercise physiology, college of physical education and sport sciences, tehran university, tehran, iran.
مقدمه: دیابت نوع 2 بیماری مزمنی است که با سرعت هشداردهنده ای در جهان در حال گسترش است. اگرچه دیابت نوع 2 یک بیماری چند علتی است، ولی اخیراً مشخص شده است که ژن mtnr1b با میزان ابتلا به دیابت نوع2 مرتبط است و افزایش بیان آن خطر دیابت نوع 2 را افزایش می دهد. هدف از این مطالعه بررسی