تأثیر غلظت های مختلف نیتروژن، فسفر و پتاسیم بر برخی ویژگی های کمی و کیفی توت فرنگی در کشت هیدروپونیک
چکیده
به منظور بررسی تأثیر غلظت نیتروژن، پتاسیم و فسفر بر عملکرد و شاخصهای رشد توتفرنگی رقم سلوا در شرایط کشت هیدروپونیک، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار اجرا شد. محیط کشت به کار رفته در این مطالعه مخلوط کوکوپیت و پرلیت به ترتیب به نسبت 70% و 30 درصد بود. تیمارها شامل عناصر پر نیاز نیتروژن در سه سطح 100 ، 130 و 160 میلیگرم در لیتر از منبع نیترات آمونیوم، فسفر در سه سطح 50، 75 و 100 میلیگرم در لیتر از منبع پتاسیم دیهیدروژنفسفات و پتاسیم در سه سطح 190،160 و 220 میلیگرم در لیتر از منبع سولفات پتاسیم بودند. نمونهبرداری در پایان دوره میوهدهی انجام شد و وزن تر و خشک اندام هوایی، سطح برگ، وزن میوه، اسید قابل تیتر، مواد جامد محلول، عملکرد و تعداد میوه در بوته ثبت گردید. نتایج آنالیز واریانس نشان داد که سطوح مختلف نیتروژن، فسفر و پتاسیم تأثیر معنیداری بر عملکرد و شاخص های رشد توتفرنگی داشتند. تیمار n160p100k190 بیشترین وزن تر و خشک اندام هوایی و سطح برگ را تولید کرد و تیمارهای n130p100k160 و n100p75k220 بیشترین عملکرد را به ترتیب با میانگین 27/79 و 77/77 گرم در بوته حاصل کردند و اختلاف معنیداری با یکدیگر نداشتند. تیمارهای n130p50k220، n130p75k190 و n130p100k160 به ترتیب با میانگین 3/10، 38/9 و 65/7 گرم بیشترین وزن میوه را تولید کردند. میزان اسیدیته قابل تیتر و درصد مواد جامد محلول با افزایش سطوح تیمارهای مورد مطالعه افزایش یافت. به طور کلی تیمار n130p100k160 به دلیل تولید توتفرنگی با صفات کمی و کیفی مطلوب و نیز به دلیل پایین تر بودن سطح عناصر غذایی که منجر به ایجاد شوری کمتری در محیط کشت میشود، مناسب تر از سایر غلظتها ارزیابی شد.