استفاده از نانوفیبرهای پلی اترسولفون به عنوان اسکافولد نگهدارنده سلول های بنیادی با منشا چربی با یا بدون فاکتور رشد در ترمیم زخم در رت

محمدجواد فاطمی، mohammd javad fatemi burn research center, shahid motahari hospital, yasemi st., above of vanak sq., vali-e-asr ave., tehran, iran. tel: +98- 21- 88884275تهران، خیابان ولیعصر، بالاتر از میدان ونک، خیابان رشید یاسمی، بیمارستان شهید مطهری، مرکز تحقیقات سوختگی دانشگاه علوم پزشکی ایران. تلفن: 88884275 -021 شیرین چهرودی، shirin chehroudi general practitioner, burn research center, iran university of medical sciences, tehran, iran.پزشکی عمومی، مرکز تحقیقات سوختگی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. توران باقری، tooran bagheri department of nursing, burn research center, iran university of medical sciences, tehran, iran.گروه پرستاری، مرکز تحقیقات سوختگی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. سحر صالح، sahar saleh general practitioner, burn research center, iran university of medical sciences, tehran, iran.پزشکی عمومی، مرکز تحقیقات سوختگی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. امیر آتشی، amir atashi department of hematology, school of medicine, tarbiat modarres university, tehran, iran.گروه هماتولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. محسن صابری، mohsen saberi department of community medicine, medicine, quran and hadith research center, school of medicine, baqiyatallah university of medical sciences, tehran, iran.گروه پزشکی اجتماعی، مرکز تحقیقات طب، قرآن و حدیث، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله، تهران، ایران. سید ابوذر حسینی

چکیده

زمینه و هدف: سلول های بنیادی با یا بدون داربست حمل کننده این سلول ها به عنوان روش های جدید در درمان زخم های حاد و مزمن مطرح شده اند. مطالعه حاضر با هدف بررسی امکان استفاده از نانوفیبرهای پلی اترسولفون به عنوان اسکافولد نگهدارنده سلول های بنیادی با منشا چربی با یا بدون فاکتور رشد در ترمیم زخم تمام ضخامت در رت انجام شد. روش بررسی: این مطالعه تجربی در تیرماه 1392 در آزمایشگاه حیوانات بیمارستان حضرت فاطمه (س) تهران انجام شد. 48 رت به صورت تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند. پس از ایجاد زخم در سطح خلفی رت ها، پوشش زخم در گروه اول با پلی اترسولفون (pes) همراه سلول های بنیادی چربی (asc) و فاکتور رشد (gf)، در گروه دوم با پلی اترسولفون همراه سلول های بنیادی چربی (asc)، در گروه سوم با پلی اترسولفون به تنهایی، در گروه چهارم (کنترل) با گاز وازلین انجام شد. سپس در روزهای 20 و 35 با فتوگرافی وسعت زخم و سرعت ترمیم و همچنین در روزهای 20 و 45 با نمونه برداری مشخصات هیستوپاتولوژی نمونه ها بررسی شد. یافته ها: نتایج سرعت ترمیم زخم در گروه کنترل به طور معناداری بهتر بود (001/0p=، 013/0p=، 008/0p=). در بررسی خصوصیات هیستوپاتولوژیک نیز گروه کنترل در روز 20 به طور معناداری نتایج بهتری داشت (001/0p<) و اما در روز 45 نتایج در پارامترهای متفاوت یکسان نبود. نتیجه گیری: داربست پلی اتر سولفون به تنهایی یا همراه سلول های بنیادی برگرفته از چربی نتوانست ترمیم زخم را بهبود بخشد. همچنین اضافه شدن فاکتور رشد vegf نتوانست تغییر واضحی در ترمیم زخم ایجاد کند.