مقاله

تغییرات فیتوشیمیایی و صفات مرفو- فیزیولوژیکی گیاه دارویی آویشن باغی (thymus vulgaris l. cv varico ۳) تحت تنش شوری

حسیبه حسینی، دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه لرستان، لرستان، ایران صادق موسوی فرد، استادیار، گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه لرستان، لرستان، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه لرستان (lorestan university) فؤاد فاتحی، استادیار، گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه لرستان (lorestan university) اردشیر قادری، مرکز تحقیقات گیاهان دارویی، پژوهشکده گیاهان دارویی جهاد دانشگاهی، کرج، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه پیام نور تهران (payame noor university)

چکیده

مقدمه: آویشن از مهم ترین گیاهان دارویی بوده که امکان سنجی تولید آن در اراضی شور دارای اهمیت بالایی می‎باشد. هدف: بررسی خصوصیات مرفولوژیکی، فیزیولوژیکی و میزان متابولیت های ثانویه تیمول و کارواکرول تحت اثر سطوح مختلف شوری. روش بررسی: این تحقیق در پژوهشکده گیاهان دارویی جهاد دانشگاهی قالب طرح بلوک‎های کامل تصادفی انجام شد. تیمارها در 4 سطح شوری (شاهد، 50، 100، 150 میلی‎مولار) با 3 تکرار به اجرا درآمد و صفات مرفولوژیکی، فیزیولوژیکی و فیتوشیمیایی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: شوری بر ارتفاع بوته، تعداد ساقه جانبی، وزن تر و خشک اندام رویشی، وزن تر و خشک ریشه، طول ریشه، طول و عرض برگ تأثیر معنی دار داشت. همچنین مقایسه میانگین صفات مورد مطالعه نشان داد که افزایش سطح شوری سبب افزایش میزان سدیم، نشت یونی و پرولین در بافت های گیاهی می‎شود و از سوی دیگر میزان پتاسیم، محتوای نسبی آب، کلروفیل و کارتنوئید را کاهش می‎دهد. میزان تیمول و کارواکرول که از مهم ترین اجزا مواد مؤثره این گیاه می باشد با افزایش سطح شوری تا 100 میلی‎مولار سدیم کلرید در مقایسه با شاهد افزایش یافته است. نتیجه گیری: اگرچه شوری بر اکثر صفات مرتبط با رشد و عملکرد تأثیر منفی و معنی داری داشت ولی بیشترین میزان تیمول و کارواکرول در سطح شوری 100 میلی‎مولار سدیم کلرید حاصل شده است.

اسناد مشابه