انتقال و تجزیه علف کش ها در خاک در سیستم های مختلف سم ـ آبیاری
چکیده
هدف این پژوهش، مطالعة انتقال و تجزیة علف کش ها در خاک تحت سیستم های مختلف سم ـ آبیاری و سم پاشی معمولی بود. بدین منظور، برمید پتاسیم و متری بیوزین به چهار روش سم پاشی معمولی و بی درنگ آبیاری (cs1)، سم پاشی معمولی و آبیاری 24 ساعت پس از کاربرد علف کش (cs2)، سم ـ آبیاری با آبیاری اول (hrb1)، و سم ـ آبیاری با آبیاری دوم (hrb2) در خاک استفاده شد. نتایج نشان داد بیشترین مقدار انتقال علف کش و برمید و کمترین تجزیة علف کش در خاک در روش سم ـ آبیاری با آبیاری اول به دست می آید. در تیمار hrb1 سم ـ آبیاری در خاک خشک باعث انتقال سریع برمید و علف کش در منافذ باز خاک می شود و از تجزیة نوری، شیمیایی، و میکروبی علف کش جلوگیری می کند. در تیمار cs2 به تأخیرانداختن نخستین آبیاری پس از کاربرد علف کش باعث پخشیدگی مولکول های سم به درون منافذ بین خاک دانه ای و نیز جذب سطحی آن ها بر ذرات آلی و معدنی خاک می شود. بنابراین، بخش عمدة علف کش آب شویی نمی شود و به مدت طولانی در سطح خاک باقی می ماند. این وضعیت سبب افزایش تجزیة آن، به دلیل بیشتربودن مقدار مادة آلی و جمعیت میکروبی و شدت تابش نور خورشید و رطوبت در لایة سطحی، می شود.
نویسندگان و وابستگی سازمانی
- الهام نوشادی — دانشجوی دکتری گروه خاک شناسی دانشگاه تربیت مدرس
- مهدی همایی — استاد گروه خاک شناسی دانشگاه تربیت مدرس
- محمد محمودیان شوشتری — استاد گروه عمران دانشگاه شهید چمران اهواز
- فریبرز عباسی — دانشیار مؤسسة تحقیقات مهندسی کشاورزی