مقاله

بررسی باکتریوری بدون علامت در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ در یک جمعیت نمونه ایرانی

محمد علی برومند، mohammad ali boroumand tehran heart center, tehran university of medical sciencesاستادیار، مرکز قلب تهران، دانشگاه علوم پزشکی تهران لیلا سام، leila sam tehran heart center, tehran university of medical sciencesمتخصص پاتولوژی، مرکز قلب تهران، دانشگاه علوم پزشکی تهران سید حسام الدین عباسی، seyed hesameddin abbasi tehran heart center, tehran university of medical sciencesمحقق، مرکز قلب تهران، دانشگاه علوم پزشکی تهران مجتبی سالاری فر، mojtaba salarifar tehran heart center, tehran university of medical sciencesاستادیار، مرکز قلب تهران، دانشگاه علوم پزشکی تهران ابراهیم کسائیان، ebrahim kassaian tehran heart center, tehran university of medical sciencesاستادیار، مرکز قلب تهران، دانشگاه علوم پزشکی تهران سعیده فرقانی، saeedeh forghani tehran heart center, tehran university of medical sciencesمحقق، مرکز قلب تهران، دانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده

این مطالعه به منظور بررسی شیوع و عوامل خطر مؤثر در باکتریوری بدون علامت در زنان مبتلا به تیپ 2 دیابت در یک جمعیت نمونه ایرانی صورت پذیرفته است.روشها: در طی فاصله زمانی فروردین لغایت آذر ماه سال 1383 تعداد 202 خانم غیرباردار مبتلا به دیابت تیپ 2 به روش نمونه گیری از افراد در دسترس انتخاب گردیدند. این افراد بین 31 تا 78 سال سن داشته و هیچگونه اختلالی در دستگاه مجاری ادراری نداشتند. در این مطالعه باکتریوری بر اساس وجود 105 کلنی از یک یا حداکثر 2 میکروارگانیسم در حداقل 2 کشت مثبت به عمل آمده از ادرار افراد تعریف گردید. تمامی شرکت کنندگان در این مطالعه فاقد هر گونه علامتی از عفونت دستگاه مجاری ادراری بودند. عوامل خطر برای ابتلا به باکتریوری در شرکت کنندگان در این مطالعه بررسی گردید و این عوامل در گروه های دارای باکتریوری و فاقد باکتریوری با هم مقایسه شد.یافته ها: شیوع باکتریوری بدون علامت در شرکت کنندگان در این مطالعه 9/10% بود. میکروارگانیسم e.coli شایع ترین میکروبی بود که در محیط کشت ادرار افراد رشد نمود. اغلب میکروارگانیسم های رشد کرده در ادرار شرکت کنندگان، نسبت به کوتریموکسازول، نالیدیکسیک اسید و سیپروفلوکساسین مقاوم بودند. بین پیوری (01/0 >p) و گلوکزوری (05/0 >p) با باکتریوری بدون علامت رابطه معنی داری یافت شد اما سن (45/0 >p)، مدت زمان ابتلا به دیابت (09/0 >p)، ماکروآلبومینوری (10/0 >p) و (75/0 >p) دارای رابطه معنی داری با باکتریوری بدون علامت نبودند. نتیجه گیری: شیوع باکتریوری بدون علامت در زنان مبتلا به دیابت تیپ 2 بیشتر بوده و در این رابطه پیوری و گلوکزوری می توانند به عنوان عوامل خطر و دخیل در ابتلا در نظر گرفته شوند. توصیه می شود در زنان دیابتی تیپ 2 که بیشتر از 40 سال سن داشته باشند؛ کشت های ادرار دوره ای به عمل آید حتی اگر علامتی از عفونت ادراری نداشته باشند.

اسناد مشابه