اثر مهارکننده فاکتور رشد عصب ناشی از استرس بر رفتارهای اضطرابی در موش صحرایی

حسن اژدری زرمهری، azhdari zarmehri assistant professor, neuroscince reaserch center, torbat heydariyeh university of medical sciences, torbat heydariyeh, iranسبزوار: دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، دانشکده پزشکی، مرکز تحقیقات سلولی و ملکولی حسین خسروی، khosravi student in laboratory science, student research committee, sabzevar university of medical sciences, sabzevar, iranدانشجوی علوم آزمایشگاهی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران احسان محبی، mohebi assistan professor, department of immonology, cellular and molecular research center, sabzevar university of medical sciences, sabzevar, iranاستادیار، گروه ایمنولوژی، مرکز تحقیقات سلولی و ملکولی، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران محمد شفیع مجددی، shafi mojadadi associate professor, cellular and molecular research center, sabzevar university of medical sciences, sabzevar, iranدانشیار، مرکز تحقیقات سلولی و ملکولی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران محمد محمدزاده، mohammad-zadeh associate professor, cellular and molecular research center, sabzevar university of medical sciences, sabzevar, iranدانشیار، مرکز تحقیقات سلولی و ملکولی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران

چکیده

سابقه و هدف: فاکتور رشد عصبی(nerve growth factorngf)، به عنوان نورتروفین، در پاسخ محور هیپوتالاموس- هیپوفیز- آدرنال به استرس نقش دارد. در این مطالعه نقش tyrphostin ag 879(آنتاگونیست ngf) بر اثر استرس ناشی از شنای اجباری بر رفتارهای اضطرابی در موش صحرایی بررسی شد. مواد و روش ها: در مطالعه تجربی، تعداد 24 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (200-250 گرم) به چهار گروه (کنترل: حلال دارو، گروه های درمانی: 3 دوز 10، 50 و 100 میکرومولار tyrphostin ag 879) به صورت تصادفی تقسیم شدند. تزریق داخل بطنی (بطن جانبی) حلال و دارو قبل از استرس شنای اجباری انجام شد. از ماز به علاوه ای شکل برای بررسی رفتارهای اضطرابی استفاده شد و داده ها توسط نرم افزار statistica v5.5 و تست anova آنالیز شد. یافته ها: ag-879 در غلظت پایین (10 و 50 میکرومولار) مدت زمان باقی ماندن در بازوی بسته را نسبت به گروه کنترل کاهش داد ( 05/0< p) و در غلظت بالا (100 میکرومولار) مدت زمان باقی ماندن در بازوی باز را افزایش داد (05/0< p). همچنین ag-879 در غلظت پایین (10 و 50 میکرومولار)، مدت زمان باقی ماندن در بازوی باز را افزایش داد (05/0< p)، ودر غلظت بالا (100 میکرومولار) این کمیت را افزایش داد (05/0< p). استنتاج: مواجهه با استرس، رفتار های شبه اضطرابی را افزایش داد. نتایج حاکی از کاهش اضطراب در گروه دریافت کننده ag-879 نسبت به گروه کنترل می باشد.