کاهش بیان ژن های tie۱ و vcam-۱ در شرایط بی وزنی: استراتژی جدید برای مطالعه و درمان بیماری تصلب شرائین

هما دادگرنیا، h dadgarnia department of biology, faculty of basic science, azad university of damghan, damghan, iran.گروه زیست شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد دامغان، دامغان زهرا حاج ابراهیمی، z hajebrahimi aerospace research institute, ministry of science research and technology, tehran, iran.پژوهشگاه هوافضا، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، تهران

چکیده

مقدمه: vcam-1 و tie1 به ترتیب از مولکول ها و رسپتورهای سلول های اندوتلیالی هستند که می توانند در بیماری تصلب شرائین (آترواسکلروزیس) نقش داشته باشند. سلول های اندوتلیال به نیروهای مکانیکی و ازجمله جاذبه حساس هستند، در این راستا مطالعات حاکی از تغییر شکل و عملکرد آن ها در شرایط بی وزنی است. به منظور بررسی تأثیر بی وزنی بر تصلب شرائین، بیان ژن های vcam-1 و tie1 در شرایط شبیه سازی شده بی وزنی بر روی سلول های اندوتلیال ورید بند ناف انسان مورد مطالعه قرار گرفت روش بررسی: روش مطالعه از نوع تجربی بود. در این مطالعه ابتدا سلول های اندوتلیال ورید بند ناف انسان از بانک سلولی پاستور خریداری شد. سلول ها برای مدت 2، 24 و 72 ساعت در شرایط بی وزنی با استفاده از دستگاه شبیه ساز بی وزنی کلینواستت قرار گرفتند. از سلول های مذکور استخراج rna صورت گرفت و تغییرات بیان ژن ها با تکنیک real-time pcr بررسی گردید. نتایج: نتایج نشان داد که بی وزنی به طور قابل توجهی منجر به کاهش میزان بیان ژن vcam-1 و tie1 در نمونه های بی وزنی در مقایسه با نمونه های کنترل می شد(05/0p<) به طوری که پس از 3 روز اعمال بی وزنی بیان این دو ژن بسیار کاهش می یافت. نتیجه گیری: به نظر می رسد که بی وزنی دارای تأثیر مثبت در کاهش فاکتورهای ایجاد کننده تصلب شرائین است و می تواند به عنوان یک استراتژی جدید در درمان بیماری تصلب شرائین مورد استفاده قرار گیرد. همچنین از بی وزنی می توان برای مطالعه روند ایجاد و پیشرفت بیماری های عروقی نیز بهره برد.