بررسی اثر تابش طولانی مدت امواج الکترومغناطیس با فرکانس فوق العاده پایین بر فعالیت سیستم ۲β آدرنرژیک در روده باریک موش صحرایی نر
چکیده
زمینه و هدف: امواج الکترومغناطیس با فرکانس 300-0 هرتز و شدت 100 - 1/0 میلی تسلا، میتوانند روی بسیاری از فعالیتهای سلولی تأثیرگذار باشند؛ بنابراین هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر قرارگیری طولانی مدت در معرض امواج الکترومغناطیس با فرکانس فوقالعاده پایین (elf) بر سیستم بتا آدرنرژیک روده باریک است. مواد و روشها: تعداد 21 سر موش صحرایی نر بالغ به سه گروه تقسیم شدند: گروه اول، گروه آزمایش به مدت 75 روز در معرض امواج الکترومغناطیس (50 هرتز، 1 میلیتسلا) در دستگاه سلونوئید روشن قرار گرفتند. گروه دوم، گروه شاهد که در شرایط مشابه با گروه اول و در سلنوئید خاموش قرار گرفتند و گروه سوم، گروه کنترل که در شرایط معمول حیوانخانه نگهداری شدند. حلقه های جداشده ایلئوم در حمام بافتی متصل به ترانسدیوسر نیروی دستگاه پاورلب[1] a - d قرارگرفته و پاسخ تغییرات مکانیکی بافت به تجویز دوزهای 4-10 و 5-10 مولار داروی ایزوپروترنول ثبت گردید. داده ها با استفاده از آزمون anova یک طرفه مورد تجزیه وتحلیل آماری قرار گرفتند. نتایج: نتایج نشان دهنده افزایش معنیدار (p≤0.05) انقباضات پایه گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل و شاهد بود. درحالی که میزان شل شدگی ایلئوم در پاسخ به دوزهای مختلف ایزوپروترنول (آگونیست گیرندههای بتا آدرنرژیک) در گروه آزمایش نسبت به گروه شاهد و کنترل معنیدار نبوده است. نتیجه گیری: میتوان چنین نتیجه گرفت، تأثیر درازمدت امواج الکترومغناطیس با فرکانس فوقالعاده پایین ممکن است اثری بر فعالیت گیرندههای 2β آدرنرژیک در روده باریک نداشته باشد.