جداسازی باسیلوسهای مولد پلیهیدروکسیآلکانوات (pha) از پساب پالایشگاه اصفهان و بررسی شرایط مناسب رشد و تولید پلیمر در کشت غوطهور
چکیده
مقدمه: هدف از مطالعه حاضر، جداسازی انواع باسیلوس مولد پلیهیدروکسیبوتیرات از پساب پالایشگاه نفت اصفهان و تعیین شرایط مناسب تولید بوده است. پسابهای نفتی از لحاظ منابع کربن غنی هستند و منابع نیتروژن و فسفر ضعیفی دارند. مهمترین عامل تولید دانههای درون سلولی، افزایش نسبت منبع کربن به نیتروژن است؛ بنابراین به نظر میرسید میکروارگانیسمهای تولید کننده پلیهیدروکسی بوتیرات در آنها یافت شوند. مواد و روشها: انواع باسیلوس از پساب پالایشگاه اصفهان جداسازی شدند. پلیهیدروکسی بوتیرات با استفاده از رنگ آمیزی تأیید و با روش هضمی استخراج شد. شرایط مناسب تولید پلیمر در محیط کشت حداقل نمکی با منبع کربن آلی بررسی شد. میزان تولید با استفاده از روشهای اندازه گیری وزن خشک و سنجش غلظت بر اساس جذب نوری بررسی شد. نتایج: در بین انواع باسیلوس جدا شده جدایههای b1 و b2 تولید کننده پلیهیدروکسی بوتیرات بودند. محیط کشت حداقل نمکی با منبع کربن آلی به علت داشتن بیشترین نسبت کربن به نیتروژن (برابر با 15)، بهترین محیط کشت تولید پلی مر بود. بیشترین میزان تولید برای جدایه b1 (به مقدار 367 میلیگرم بر میلیلیتر) در زمان 72 ساعت گرمخانهگذاری، دمای 31 درجه سانتیگراد، وجود منبع کربن گلوکز، منبع نیتروژن عصاره مخمر، اسیدیته 7 و هوادهی 120 دور در دقیقه به دست آمد. جدایه b2 نیز در همان شرایط به استثنای دما (32 درجه سانتیگراد) بیشترین تولید (به مقدار 473 میلیگرم بر میلیلیتر) را داشت. همچنین، بیشترین درصد (راندمان) تولید پلیمر برای جدایههای b1 و b2 به ترتیب، 16/52 و 43/58 درصد گزارش شد. بحث و نتیجهگیری: تولید پلیهیدروکسیبوتیرات با مناسبسازی شرایط تولید، در هر دو جدایه باسیلوس افزایش یافت. استفاده از پسابهای نفتی علاوه بر تولید پلاستیکهای تجزیهپذیر، موجب کاهش آلودگی این پسابها میشود.