تأثیر کلرهگزیدین بر بیوفیلم برخی باکتری های بیماریزای انسانی جدا شده از عفونت های بیمارستانی
چکیده
مقدمه: بیوفیلم ها جمعیتی از سلول های باکتری هستند که با تولید پلی مر های خارج سلولی و ایجاد ماتریکس اگزو پلی ساکاریدی موجب اتصال برگشت ناپذیر باکتریها به سطوح می شوند. ایجاد بیوفیلم باعث مقاومت باکتری نسبت به عوامل ضد میکروبی شده و می تواند به بروز مشکلات حاد در این زمینه منجر شود. مواد و روشها: بررسی حاضر با هدف ارزیابی تشکیل بیوفیلم در برخی ایزولههای سودوموناس آئروجینوزا (13 مورد)، استافیلوکوکوس اورئوس (13 مورد)، انتروباکتر (13 مورد) و اسینتوباکتر (13 مورد) جدا شده از عفونت های انسانی بیمارستان الزهرا اصفهان انجام گرفت. جدایهها با استفاده از آزمونهای بیوشیمیایی تأیید شدند و در ادامه حداقل غلظت مهار کننده (mic) کلرهگزیدین و تأثیر آن بر روی رشد پلانکتونی و تشکیل بیوفیلم توسط این جدایهها بررسی شد. تجزیههای آماری و رسم نمودارها با استفاده از نرم افزارهای spss نسخه ٢٠ و excel انجام شد. نتایج: همه جدایه ها (52 مورد) بیوفیلم تولید کردند. میانگین حداقل غلظت مهارکننده کلرهگزیدین برای باکتری های سودوموناس آئروژینوزا، استافیلوکوکوس اورئوس، انتروباکتر و اسینتوباکتر به ترتیب 001/0، 00013/0، 001/0 و 00003/0 گرم بر میلی لیتر بود. رشد پلانکتونی باکتری سودوموناس آئروژینوزا و انتروباکتر در حضور کلرهگزیدین در 60 درصد موارد در mic 4/1 و در 40 درصد موارد در mic 8/1 و برای باکتری‌های اسینتوباکتر و استافیلوکوکوس اورئوس 40 درصد موارد در mic 4/1 و 60 درصد موارد در mic 8/1 مهار شده بود. بیوفیلم در هیچ یک از رقت های mic و mic2 تولید نشد، و با کاهش رقت ضدغقونی کننده قدرت تشکیل بیوفیلم به شکل معناداری افزایش پیدا کرد. بحث و نتیجه گیری: نتایج نشان داد که استفاده از کلرهگزیدین در غلظت های مناسب (mic) می تواند از تشکیل بیوفیلم در گونه های مختلف باکتری‌های عامل عفونت‌های بیمارستانی جلوگیری کند اما دوزهایی از کلرهگزیدین که کمتر از mic هستند می توانند محرک تولید بیوفیلم باشند.