بررسی اثر تغذیه سیلیکون در تخفیف کمبود آهن در گیاه برنج (oryza sativa l.) با تأکید بر رشد و فعالیت آنزیمهای آنتیاکسیدان
چکیده
آهن، یکی از عناصر ضروری برای همه گیاهان است که کمبود آن باعث کاهش قابل توجه رشد گیاه میشود. سیلیکون در گیاهان تکلپه از جمله برنج به عنوان عنصری ضروری است که ممکن است در کاهش تنشهای زیستی و غیرزیستی در گیاهان مؤثر باشد. در این تحقیق، برهم کنش تغذیه آهن و سیلیکون در گیاه برنج رقم طارم بررسی شد. گیاهان در گلخانه تحت تیمارهای صفر، 2 و 10 (شاهد) میلی گرم آهن در لیتر به صورت fe-edta و سیلیکون در دو سطح صفر و 5/1 میلی مولار به صورت سیلیکات سدیم کاشته شدند. آزمایش پس از سه هفته تیماردهی خاتمه یافت و گیاهان برای بررسی رشد و تجزیه بیوشیمیایی برداشت شدند. کمبود آهن به کاهش وزن تر، میزان کلروفیل، کاروتنوئیدها و میزان آهن بخش هوایی گیاه منجر شد. همچنین، فعالیت آنزیمهای کاتالاز، گایاکول پراکسیداز محلول و دیوارهای، پلی فنل اکسیداز در بخش هوایی، آسکوربات پراکسیداز در ریشه و بخش هوایی در شرایط کمبود آهن کاهش و میزان پراکسید هیدروژن در ریشه و پر اکسیداسیون لیپید در بخش هوایی در همین شرایط افزایش یافت؛ در حالی که تغذیه سیلیکون به افزایش وزن تر گیاه، میزان کلروفیل، کاروتنوئید و میزان آهن گیاه منجر شد. اثر تغذیه بهینه آهن و کاربرد سیلیکون در رشد گیاه افزایشی بود. تغذیه سیلیکون فعالیت گایاکول پراکسیداز محلول و دیوارهای ریشه و بخشهوایی و کاتالاز بخشهوایی را افزایش داد. بنابراین، با کاربرد سیلیکون میزان پراکسید هیدروژن ریشه و پراکسیداسیون لیپیدی بخشهوایی کاهش یافت. این نتایج نشان می دهد که تغذیه سیلیکون می تواند آثار زیان بار کمبود آهن را در گیاه برنج در مرحله رشد رویشی کاهش دهد.